نقش شاخص توده بدنی در پیش بینی ظرفیت عملکردی و کارایی اقتصادی (کشش و رانش) در شناگران سرعتی و استقامتی

شاخص توده بدنی (BMI) اگرچه در ارزیابی ترکیب بدنی عمومی مورد استفاده قرار می گیرد، اما اثرات آن بر بیومکانیک شنای رقابتی همچنان موضوع بحث است. هدف این پژوهش، تحلیل رابطه میان BMI، ظرفیت عملکردی (توان تولیدی) و کارایی اقتصادی (هزینه انرژی در کشش و رانش) در دو گروه شناگران سرعتی و استقامتی است. روش شناسی پژوهش از نوع علی-مقایسه ای با استفاده از داده های کینماتیکی و ارزیابی متابولیک در حین شنا است. یافته ها نشان می دهد که در شناگران سرعتی، BMI بالاتر به دلیل توده عضلانی بیشتر با توان رانشی (Push) بالاتر همبستگی دارد، در حالی که در شناگران استقامتی، نسبت بهینه BMI با کاهش درگ (Drag) و بهبود اقتصاد حرکتی (Efficiency) رابطه معناداری دارد. این نتایج بر اهمیت استفاده از شاخص های ترکیب بدنی دقیق تر در کنار BMI برای تعیین استراتژی تمرینی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

شاخص توده بدنی (BMI) ، شنای سرعتی ، شنای استقامتی