اثر تمرینات پلایومتریک و ثبات مرکزی بر توان انفجاری و پیشگیری از آسیبهای اسکلتی-عضلانی در آتشنشانان

زمینه و هدف: آتش نشانان به دلیل بار جسمانی سنگین ماموریت ها (حمل نردبان و شلنگ، ورود به ساختمان، نجات مصدوم)، شیوع بالای آسیب های اسکلتی-عضلانی — به ویژه کوفتگی و رگبه و آسیب های کمر — را تجربه می کنند. توان انفجاری و ثبات مرکزی دو عامل حرکتی اند که به طور نظری هم عملکرد شغلی و هم مقاومت در برابر آسیب را بهبود می دهند. هدف این مقاله، ترکیب و تحلیل شواهد موجود درباره اثر تمرینات پلایومتریک و تمرینات ثبات مرکزی بر توان انفجاری و پیشگیری از آسیب های اسکلتی-عضلانی در آتش نشانان است.روش: این نوشتار یک مروری تحلیلی است که بر شواهد مستقیم آتش نشانمحور (مطالعه پیاته و همکاران با ۴۳۳ آتش نشان و کارآزمایی تمرین ترکیبی ۱۲ هفته ای لیو و همکاران) و شواهد مجاور در ورزشکاران (فراتحلیل مارکوویچ درباره پرش عمودی و مرورهای ثبات مرکزی) تکیه می کند.یافته ها: تمرین پلایومتریک در فراتحلیل مارکوویچ (۲۰۰۷) ارتفاع پرش عمودی را ۴/۷ تا ۸/۷ درصد بهبود داد؛ تمرین ترکیبی مقاومتی پلایومتریک ۱۲ هفته ای در آتش نشانان حرفه ای، توان و عملکرد نجات را نسبت به تمرین مقاومتی تنها بیشتر ارتقا داد. مداخله ثبات مرکزی و غربالگری حرکت عملکردی در مطالعه پیاته و همکاران با کاهش معنادار آسیب های ناشی از کار (کاهش حدود ۴۲ درصدی در مجموع و تا ۶۲ درصد در کمردرد) همراه بود.نتیجه گیری: شواهد همگرا نشان می دهد برنامه ترکیبی و تدریجی تمرین پلایومتریک و ثبات مرکزی می تواند ضمن ارتقای توان انفجاری موردنیاز در ماموریت ها، عوامل خطر آسیب اسکلتی-عضلانی را کاهش دهد؛ هرچند پژوهش های آتش نشانمحور با طرح آزمایشی قوی و پیگیری درازمدت هنوز محدود است.

کلیدواژه ها:

پلایومتریک/آسیب اسکلتی/آتش نشان