نقش مدیریت شهری در توسعه ورزش همگانی و ارتقای سلامت روان شهروندان

مدیریت و ساماندهی فضاهای شهری یکی از مهم ترین الزامات ارتقای کیفیت زندگی، افزایش رضایتمندی شهروندان و دستیابی به توسعه پایدار شهری است و در این میان، بافت های ناکارآمد و فضاهای کم برخوردار به دلیل ضعف های کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و مدیریتی، نیازمند رویکردی جامع و یکپارچه هستند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مدیریت شهری در ساماندهی و بازآفرینی فضاهای شهری و ارائه چارچوبی یکپارچه، مشارکتی و آینده نگر انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مروری و کتابخانه ای است و اطلاعات مورد نیاز از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی، مطالعات تخصصی و پژوهش های مرتبط با مدیریت شهری، فضاهای عمومی، بازآفرینی شهری، عدالت فضایی، مشارکت اجتماعی، فناوری، محیط زیست و تاب آوری شهری گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی و سنتز مفهومی بررسی شده است. نتایج نشان داد که ساماندهی پایدار فضاهای شهری تنها با اصلاح کالبدی و اجرای پروژه های عمرانی محقق نمی شود، بلکه مستلزم برقراری ارتباط میان کیفیت کالبدی، حضورپذیری، امنیت، عدالت فضایی، مشارکت شهروندان، پویایی اقتصادی، حفاظت از هویت محلی، کیفیت محیط زیست و ظرفیت مدیریتی است. یافته ها همچنین نشان داد که استفاده هدفمند از فناوری و داده های شهری می تواند دقت تصمیم گیری، پایش عملکرد و تخصیص منابع را بهبود بخشد، مشروط بر آنکه داده ها در فرایند واقعی مدیریت شهری مورد استفاده قرار گیرند. بر اساس نتایج، الگوی مطلوب ساماندهی باید از مرحله شناخت و تشخیص مسئله آغاز شده و از طریق اولویت بندی، برنامه ریزی یکپارچه، مشارکت ذی نفعان، اجرای هماهنگ، پایش، ارزیابی و اصلاح مستمر ادامه یابد. در این چارچوب، شهرداری از نقش صرفا اجرایی فاصله گرفته و به هماهنگ کننده بازیگران، مدیر اطلاعات، تسهیل کننده مشارکت و متولی ارزیابی کیفیت فضا تبدیل می شود. در نهایت، پژوهش نشان می دهد که حرکت از مدیریت پروژه محور به مدیریت چرخه حیات فضا، توجه هم زمان به عدالت اجتماعی و پایداری محیطی و تقویت حکمرانی مشارکتی می تواند زمینه ارتقای کیفیت فضاهای شهری و افزایش تاب آوری و کیفیت زندگی شهروندان را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، ساماندهی فضاهای شهری ، بازآفرینی شهری ، عدالت فضایی ، توسعه پایدار