فراوانی پیرگوشی و کم شنوایی در اثر نویز در کارکنان دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال ۱۴۰۱

هدف:کم شنوایی یک مشکل شایع در بزرگسالان و سومین علت جهانی زندگی سالیانه با ناتوانی است. هدف از این مطالعه، بررسی وضعیت شنوایی کارکنان دانشگاه علوم پزشکی مشهد می باشد.روش بررسی:این مطالعه به صورت مقطعی و با روش نمونه گیری تصادفی پوآسون انجام گردید. تمامی افراد (۱۱۱۱=n) در محیط کلینیک شنوایی و بوسیله یک آزمایشگر مورد ارزیابی قرار گرفتند. ارزیابی های انجام شده شامل تاریخچه گیری، اتوسکوپی، ادیومتری تن خالص و تمپانومتری بود. با استفاده از این ارزیابی ها، نوع، میزان و شکل کم شنوایی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها:سن افراد شرکت کننده در پژوهش برابر با ۴۴/۰۳±۶/۷۴ سال بود. ۴۶۰ نفر (۴۱/۴ درصد) از شرکت کنندگان خانم بودند. ۳۱۰ نفر (۲۷/۹ درصد) دارای کم شنوایی حسی عصبی دو طرفه و ۲۳۳ نفر (۲۰/۹ درصد) دارای کم شنوایی حسی عصبی یک طرفه بودند. میزان کم شنوایی به دست آمده در بیشتر موارد در حد خفیف تا ملایم بود. حدود ۸ درصد از کل افراد دارای کم شنوایی انتقالی بودند. موارد متعددی از پیرگوشی و کم شنوایی ناشی از نویز در بین افراد مورد ارزیابی، مشاهده گردید. بیش از نیمی از افراد بالای ۵۰ سال، مبتلا به پیرگوشی بودند.نتیجه گیری:با توجه به موارد متعدد پیرگوشی و کم شنوایی ناشی از نویز و همچنین قابل پیشگیری بودن بسیاری از این موارد، ابتلای بالای افراد ممکن است به دلیل کمبود سواد سلامت، یا بی توجهی به اثرات مشکلات شنوایی باشد.

کلیدواژه ها:

کم شنوایی ، پیرگوشی ، کم شنوایی در اثر نویز