بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رفتارهای پرخطر و خویشتن داری جنسی نوجوانان پسر بی-سرپرست بهزیستی شهرستان تبریز

چکیده زمینه و هدف: یکی از آسیب­ها و دشواری­های جوامع، موضوع کودکان بی­سرپرست است. کودکان بی­گناهی که در شرایط خاص، خانواده خود را از دست می­دهند و به اجبار بی­سرپرست می­شوند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رفتارهای پرخطر و خویشتن داری جنسی نوجوانان پسر بی­سرپرست بهزیستی شهرستان تبریز بود. مواد و روش­ها: روش مطالعه حاضر از نوع نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون- پس آزمون با دو گروه (یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل) بوده اند. جامعه آماری پژوهش کلیه نوجوانان بی­سرپرست پسر تحت پوشش بهزیستی مرکز شکوفه­های مهرجو شهر تبریز در سال ۱۴۰۳ بوده­اند، از بین آن ها نمونه­ای به تعداد ۳۰ نفر (۱۵ نفر گروه آزمایش پذیرش و تعهد و ۱۵ نفر گروه کنترل) به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خویشتن داری جنسی جعفری (۱۳۸۶) و پرسشنامه­زاده محمدی و احمدآبادی (۱۳۸۷) بوده­اند. یافته ­ها: نتایج آزمون کوواریانس چندمتغیره نشان دادند که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر مولفه­های رفتارهای پرخطر نوجوانان پسر بی­سرپرست بهزیستی شهرستان تبریز موثر بوده است (۰۵/۰>P). همچنین نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر مولفه­های خویشتن داری جنسی نوجوانان پسر بی­سرپرست بهزیستی شهرستان تبریز موثر بوده است (۰۵/۰>P). نتیجه ­گیری: براساس نتایج به نظر می­رسد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رفتارهای پرخطر وخویشتن­داری جنسی پسران بی­سرپرست موثر بوده است و می­توان از این شیوه­درمانی برای کاهش رفتارهای پرخطر و افزایش خویشتن داری جنسی پسران بی­سرپرست استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

: درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، رفتارهای پرخطر ، خویشتن داری جنسی ، کودکان بی­سرپرست