مقایسه طرحواره درمانی بافتاری، بخشش محور و مبتنی بر ذهن آگاهی بر تحمل آشفتگی در افراد سوگ دیده در دوره کرونا

مقدمه: افراد دارای تجربه سوگ در دوره پاندمی کرونا با مشکلات متعددی مواجه بودند که بهزیستی و تاب آوری روانشناختی آنان را تحت تاثیر قرار داد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی انواع طرحواره درمانی (بافتاری، بخش محور، ذهن آگاهی) بر تحمل آشفتگی در افراد سوگ دیده در دوره کرونا در شهر اصفهان بود. روش: جامعه آماری شامل تمامی افراد دارای تجربه سوگ در دوره پاندمی کرونا بود که از میان آنها تعداد ۶۰ نفر که به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی ساده در ۴ گروه ۱۵ نفره (سه گروه آزم[d۱] [A۲] ون، یک گروه کنترل) گمارش شدند. سه گروه آزمون تحت درمان انواع مختلف طرحواره درمانی قرار گرفتند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه تحمل آشفتگی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵)، استفاده شده. تجزیه و تحلیل داده ها با کمک نرم افزار SPSS-۲۶ از طریق آزمون تحلیل واریانس مکرر انجام شد. یافته ها: مقایسه نمرات پیش آزمون، پس آزمون و آزمون پیگیری در گروه آزمون نشان داد که در هر سه گروه آزمون نمرات تحمل آشفتگی به صورت معناداری افزایش یافته است (۰۵/۰>P). همچنین بیشترین میزان افزایش تحمل آشفتگی مربوط به گروه آزمون طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بوده است. نتیجه گیری: می توان گفت که هر سه رویکرد طرحواره درمانی بافتاری، بخشش محور و مبتنی بر ذهن آگاهی بر افزایش تحمل آشفتگی اثربخشی داشته اند اما گروه آزمونی که طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی را بر عهده داشته بودند اثربخشی بیشتری از خود نشان دادند. بنابراین به متخصصان سلامت روان توصیه می شود از رویکرد طرحواره درمانی جهت بهبود بهداشت روانی افراد سوگوار بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

Schema therapy ، Grief ، Corona ، Distress tolerance ، طرحواره درمانی ، سوگ ، کرونا ، تحمل آشفتگی