ذهن آگاهی، رویکردی مناسب برای کاهش استرس دانشجویان در محیط های بالینی

ذهن آگاهی شکلی از مراقبه است که ریشه در تعالیم وآئین مذهبی شرقی، خصوصا بودا دارد و به زبان ساده به معنای آگاه بودن از افکار، رفتار، هیجانات و احساسات است. به عبارتی دیگر، ذهن آگاهی شکل خاصی از توجه محسوب می شود که در آن دو عنصر اساسی حضور در زمان اکنون و قضاوت نکردن ارزش بالایی دارد. این دو عنصر اساسی در مورد رخدادها، کنش ها و واکنش ها نقش اصلی را بر عهده دارند. فنون ذهن آگاهی در افزایش آرامبخشی عضلانی، کاهش نگرانی و به تبع این ها در کاهش اضطراب و استرس موثر است. دانشجویان رشته های پزشکی علاوه بر استرس های ناشی از محیط های آموزش نظری در کلاس، تحت تاثیر استرس های های ناشی از مراقبت بیمار در محیط های بالینی نیز قرار می گیرند. مطالعه های متعددی مانند لیندا و همکاران، ساریکایا و همکاران و سایبل نشان داده اند که وجود میزان بالای تنش و اضطراب در طول آموزش بالینی ممکن است روی یادگیری و موفقیت دانشجویان اثرات منفی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، استرس ، محیط بالینی