تصحیح ایدئولوژیک و نقد سازوکارهای ایدئولوژی در مجالس المومنین قاضی نورالله شوشتری

مجالس المومنین یکی از مهمترین منابع در حوزه تاریخ فکری، فرهنگی و سیاسی و ادبی شمرده می شود که در دوره صفویه تحریر شده است. قاضی نورالله شوشتری در این اثر که از یک «فاتحه» و یک خاتمه و دوازده «مجلس» تشکیل شده، کوشیده است، بسیاری از رجال بزرگ سیاسی، علمی، ادبی، مذهبی و عرفانی را به عنوان بزرگان شیعی معرفی کند. همین امر موجب شده که در طول تاریخ این کتاب، اثری ایدئولوژیک تلقی شود و مورد طعن و تمسخر قرارگیرد. این مقاله تلاش می کند با کمک رویکردهای متن پژوهی مدرن کسانی چون جروم مک گن نشان دهد که مجالس المومنین را می توان یکی از نمونه های منحصربه فرد متن پژوهی سنتی و احیای متن هایی دانست که در طول تاریخ به این بهانه که ایدئولوژیک شمرده شده اند، طرد شده و به حاشیه رانده شده اند. درواقع باید گفت که این متن ها، علاوه بر ارزش ادبی،  ارزش تاریخی اجتماعی و فرهنگی دارند، می توانند بیانگر عقاید و افکار فرقه ها و نحله هایی باشند که نادیده گرفته شده و به حاشیه رانده شده اند. قسمت دوم مقاله نیز تبیین و تحلیل سازوکارهای ایدئولوژیک قاضی نورالله شوشتری در تالیف مجالس المومنین است.

کلیدواژه ها:

مشروعیت بخشی ، توجیه گری ، تصحیح ایدئولوژیک ، قاضی نورالله شوشتری ، مجالس المومنین