مطالعه ای در حوزه علت تجدید ارزیابی دارایی های ثابت در بنگاه های سهامی به ویژه نظام بانکی

پژوهش حاضر استوار بر دلیل علت تجدید ارزیابی های دارایی های با تاکید بر بنگاه های سهامی به ویژه بانک ها است. پژوهش حاضر با رویکردی فلسفی و علمی و با اتکا بر اسناد و شواهد موجود، در پی تبیین علل اتخاذ رویکرد تجدید ارزیابی دارایی ها در واحدهای سهامی، به ویژه بانک ها، است. پژوهشگران به منظور پاسخ گویی به این پرسش با بررسی نزدیک ترین مقالات و کتاب های منتشرشده و در دسترس در این حوزه به بیش از ده ها منبع مراجعه کرده و در نهایت ۵۲ مقاله را برگزیده اند که از میان آن ها حدود ۱۵ درصد منابع داخلی و ۸۵ درصد منابع خارجی مورد استفاده قرار گرفته است. چنانچه شرکت های سهامی، اعم از بانکی و غیربانکی، در اقتصادهای ناپایدار و بی ثبات فعالیت کنند و ناگزیر به تجدید ارزیابی دارایی های خود باشند، ضروری است این فرآیند را به صورت مستمر، نظام مند و مبتنی بر قواعد مشخص انجام دهند تا از گمراهی استفاده کنندگان صورت های مالی کاسته شود. بااین حال، در عمل، رویکرد بهای تمام شده تاریخی در مقایسه با ارزش های مبتنی بر بازار همچنان روش غالب مورد استفاده در شرکت های سهامی به شمار می آید. با وجود کاستی های روش بهای تمام شده تاریخی، به نظر می رسد این روش در اقتصادهای مواجه با تورم شدید و ناپایدار، نسبت به رویکرد تجدید ارزیابی از تناسب بیشتری برخوردار باشد. ازاین رو، پیشنهاد می شود شرکت های سهامی (به استثنای بانک ها، شرکت های سرمایه گذاری و هلدینگ هایی که بخشی از فعالیت های خود را به سرمایه گذاری و خریدوفروش املاک اختصاص می دهند) تا زمانی که الزام مشخصی برای به کارگیری این رویکرد وجود ندارد، از انجام تجدید ارزیابی دارایی های خود اجتناب نمایند.

کلیدواژه ها:

استانداردهای حسابداری ، اقتصادهای ناپایدار ، بهای تمام شده تاریخی ، تجدید ارزیابی دارایی ها.