الگوی ترکیبی آموزش آنلاین و حضوری برای ارتقای کیفیت آموزش و شاخص های رتبه بندی معلمان

این پژوهش با هدف بررسی نقش الگوی ترکیبی آموزش آنلاین و حضوری در ارتقای کیفیت آموزش و بهبود شاخص های مرتبط با رتبه بندی معلمان انجام شد. گسترش فناوری های آموزشی، تغییر نیازهای یادگیرندگان و تجربه گسترده آموزش مجازی نشان داده است که تفکیک کامل آموزش حضوری و آنلاین نمی تواند پاسخگوی همه نیازهای حرفه ای معلمان و نظام آموزشی باشد. در این میان، آموزش ترکیبی با تلفیق ظرفیت های آموزش حضوری، یادگیری برخط، تعامل همزمان و ناهمزمان، منابع دیجیتال، بازخورد مستمر و فعالیت های مشارکتی می تواند زمینه ای برای توسعه شایستگی های حرفه ای معلمان فراهم کند. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش را معلمان دوره های مختلف آموزش وپرورش تشکیل دادند و ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر مولفه های کیفیت آموزش ترکیبی، شایستگی های حرفه ای، تخصصی، عمومی، توسعه حرفه ای و عملکرد آموزشی بود. روایی محتوایی پرسشنامه با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ بررسی می شود. برای تحلیل داده ها از آزمون کولموگروف اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای استفاده شد. یافته های نمونه نشان می دهد که مولفه های طراحی آموزشی ترکیبی، تعامل آموزشی، دسترسی به منابع دیجیتال، ارزشیابی مستمر، توسعه حرفه ای و مستندسازی عملکرد حرفه ای می توانند در ارتقای کیفیت آموزش و تقویت شاخص های مرتبط با ارزیابی معلمان نقش داشته باشند. نتایج نشان می دهد که آموزش ترکیبی نباید صرفا به معنای افزودن یک بستر آنلاین به آموزش حضوری تلقی شود، بلکه باید به عنوان یک الگوی نظام مند برای بازطراحی فرایند یاددهی یادگیری، توسعه شایستگی معلم و ارزیابی مستمر عملکرد حرفه ای مورد توجه قرار گیرد.واژگان کلیدی: آموزش ترکیبی، آموزش آنلاین، آموزش حضوری، کیفیت آموزش، رتبه بندی معلمان، شایستگی حرفه ای، توسعه حرفه ای، فناوری آموزشی.