بازآفرینی فضاهای تاریخی با بهره گیری از هوش مصنوعی؛ رویکردی نوین در آموزش تاریخ هنر

آموزش تاریخ هنر همواره با چالش انتقال مفاهیم تاریخی، فضایی و بصری به فراگیرانی مواجه بوده است که امکان مشاهده مستقیم بسیاری از بناها، فضاها و آثار تاریخی را ندارند. در سال های اخیر، توسعه هوش مصنوعی و فناوری های بازسازی دیجیتال، امکان بازآفرینی تصویری و سه بعدی فضاهای تاریخی را فراهم کرده و زمینه شکل گیری شیوه های جدیدی از آموزش تاریخ هنر را به وجود آورده است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش بازآفرینی فضاهای تاریخی با بهره گیری از هوش مصنوعی در ارتقای کیفیت آموزش تاریخ هنر و تبیین ظرفیت های آموزشی، بصری و تحلیلی این رویکرد است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسناد و منابع علمی است. در این پژوهش، ضمن بررسی مفاهیم هوش مصنوعی، میراث فرهنگی دیجیتال، بازسازی تاریخی و یادگیری دیداری، ظرفیت استفاده از تصاویر و مدل های بازسازی شده برای آموزش تاریخ هنر تحلیل شده است. مطالعات جدید نشان می دهند که فناوری های دیجیتال و واقعیت های گسترده می توانند امکان مشاهده و تجربه فضاهای تاریخی بازسازی شده را برای یادگیرندگان فراهم کنند. همچنین پژوهش های اخیر در حوزه میراث فرهنگی نشان داده اند که هوش مصنوعی در زمینه هایی مانند مستندسازی، حفاظت، بازسازی خلاقانه و آموزش و تجربه فرهنگی در حال گسترش است. بااین حال، صحت تاریخی داده های تولیدشده، خطر آمیختن واقعیت و تخیل، سواد هوش مصنوعی معلم و دانش آموز، مسائل اخلاقی و نیاز به اعتبارسنجی علمی از مهم ترین چالش های این رویکرد محسوب می شوند. یافته های پژوهش نشان می دهد که بازآفرینی هوشمند فضاهای تاریخی، در صورت استفاده انتقادی و هدایت شده، می تواند آموزش تاریخ هنر را از انتقال صرف اطلاعات به تجربه، مشاهده، مقایسه، تحلیل و تفسیر تاریخی نزدیک کند.واژگان کلیدی: هوش مصنوعی، بازآفرینی تاریخی، تاریخ هنر، میراث فرهنگی دیجیتال، آموزش هنر، بازسازی سه بعدی، سواد بصری.