(استراتژی های نوین در تدریس فلسفه متوسطه دوم: رویکرد درس پژوهی برای تعمیق یادگیری)

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی به کارگیری رویکرد درس پژوهی در طراحی و کاربست استراتژی های نوین آموزشی بر تعمیق یادگیری درس فلسفه در دانش آموزان دوره دوم متوسطه به مرحله اجرا درآمد. مسئله بنیادین حاکم بر کلاس های فلسفه، تسلط الگوهای سنتی حافظه محور و فقدان درک عمیق ساحت های استدلالی و معرفت شناختی در میان فراگیران است. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه یازدهم رشته ادبیات و علوم انسانی مشغول به تحصیل در دبیرستان های دولتی محل خدمت من در سال تحصیلی ۴۰۵-۱۴۰۴ بودند که نمونه آماری شامل ۶۰ دانش آموز بود که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای گزینش و در دو گروه ۳۰ نفره آزمایش و کنترل همتاسازی شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون محقق ساخته تعمیق یادگیری فلسفه (مشتمل بر سه خرده مقیاس درک مفهومی، نقد و استدلال ورزی، و انتقال شناختی) و چک لیست مشاهده رفتار ترویج تفکر بود. روایی صوری و محتوایی ابزارها به تایید متخصصان و پایایی آزمون از طریق ضریب آلفای کرونباخ (۰/۸۷) محاسبه شد. گروه آزمایش به مدت هشت جلسه آموزشی ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله چرخه های درس پژوهی تیمی با محوریت گفت وگوی سقراطی و نقشه کشی استدلال قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل با شیوه های مرسوم تحت آموزش بودند. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری و چندمتغیریتحلیل شدند. یافته ها نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری بین نمرات پس آزمون دو گروه در متغیر تعمیق یادگیری و خرده مقیاس های آن به نفع گروه آزمایش وجود دارد (P<۰/۰۰۱P < ۰/۰۰۱P<۰/۰۰۱). نتایج پژوهش تایید کرد که درس پژوهی به منزله پلتفرمی پویا، بینش پداگوژیکی معلمان را ارتقا داده و زمینه یادگیری اصیل و تفکر تامل آمیز در فلسفه را مهیا می سازد.