اثربخشی تکنیک های مدیریت رفتار مثبت گرا برکاهش اختلالات رفتاری و بهبود فضای عاطفی کلاس درس

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی تکنیک های مدیریت رفتار مثبت گرا بر کاهش اختلالات رفتاری و بهبود فضای عاطفی کلاس درس در بین دانش آموزان بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش اجرا در زمره مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل قرار داشت. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی یک منطقه آموزشی در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها تعداد ۴۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) جای دهی شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد اختلالات رفتاری راتر و مقیاس سنجش جو عاطفی کلاس درس بود. برای گروه آزمایش، برنامه مداخله ای مبتنی بر راهبردهای مدیریت رفتار مثبت گرا طی ۱۰ جلسه آموزشی به اجرا درآمد، در حالی که گروه کنترل صرفا آموزش های متداول کلاسی را دریافت کردند. مدل تحلیل مطالب و ارزیابی داده ها با استفاده از آزمون های آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیل استنباطی از طریق تحلیل کوواریانس تک متغیره و چندمتغیره (MANCOVA) در محیط نرم افزار آماری انجام گرفت. نتایج به دست آمده نشان داد که پس از کنترل اثرات پیش آزمون، تفاوت معناداری میان میانگین نمرات دو گروه در پس آزمون وجود دارد (۰/۰۱>p). یافته ها حاکی از آن بود که به کارگیری تکنیک های مدیریت رفتار مثبت گرا به شکلی معنادار موجب کاهش رفتارهای ایذایی، پرخاشگری و اختلالات سلوک دانش آموزان شده و هم زمان شاخص های جو عاطفی کلاس نظیر صمیمیت، امنیت روانی و تعلق به کلاس را ارتقا بخشیده است. بر اساس نتایج این پژوهش، آموزش راهبردهای مثبت نگر به معلمان می تواند بستری موثر برای بهینه سازی یادگیری و سلامت روان محیط کلاس فراهم سازد.کلمات کلیدی: مدیریت رفتار مثبت گرا، اختلالات رفتاری، جو عاطفی کلاس، مدیریت کلاس درس، مداخلات مثبت نگر.