زبان بی کلام در مدیریت کلاس؛ از نگاه و زبان بدن تا طراحی فضای آموزشی

پژوهش حاضر با عنوان «زبان بی کلام در مدیریت کلاس؛ از نگاه و زبان بدن تا طراحی فضای آموزشی» با هدف بررسی نقش ارتباطات غیرکلامی در مدیریت کلاس از دیدگاه دانش آموزان مقطع متوسطه انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی با رویکرد پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه در مدارس منتخب بود که ۱۲۰ نفر به صورت تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته با ۳۰ گویه بود که روایی محتوایی آن توسط پنج متخصص تایید شد و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۹۱ محاسبه گردید. داده ها با آماره های توصیفی (میانگین، انحراف معیار)، آزمون نرمالی کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای در سطح معناداری ۰/۰۵ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات تماس چشمی (م=۳/۸۲، ح.م=۰/۶۷)، زبان بدن (م=۳/۷۴، ح.م=۰/۷۲)، حرکت و نزدیکی در کلاس (م=۳/۶۱، ح.م=۰/۷۸)، طراحی فضای آموزشی (م=۳/۵۵، ح.م=۰/۸۱) و مدیریت کلاسی غیرکلامی به طور کلی (م=۳/۶۸، ح.م=۰/۶۹) همگی به طور معنادار بالاتر از نقطه خنثی (۳) در مقیاس لیکرت پنج درجه ای بود. نتایج حاکی از آن است که نشانه های غیرکلامی بعد بنیادین مدیریت کلاس را تشکیل می دهند که باید به صورت نظام مند در برنامه های تربیت معلم و طرح های بهبود مدرسه گنجانده شوند.واژگان کلیدی: ارتباط غیرکلامی، مدیریت کلاس، زبان بدن، تماس چشمی، طراحی فضای آموزشی، پروسمیک، تربیت