روشهای مستقیم و معکوس در آموزش ریاضی

این پژوهش به بررسی نقش روش های مستقیم و معکوس در آموزش ریاضی و تبیین دیدگاه دانش آموزان درباره ی اثربخشی این دو روش در حل مسئله، درک مفهومی و نگرش ریاضی می پردازد. طرح پژوهش توصیفی-تحلیلی است و ابزار گردآوری، پرسشنامه ای ساختارمند است که بر اساس آثار شریفی (۱۳۹۰)، احمدی (۱۳۹۲)، پولیا (۱۹۴۵) و NCTM (۲۰۰۰) تدوین شده است. جامعه ی آماری شامل دانش آموزان پایه ی هفتم بود که از میان آن ها ۱۲۰ نفر به صورت تصادفی طبقه ای انتخاب شدند و ۱۱۴ پاسخ معتبر تحلیل شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای در نرم افزار SPSS نسخه ی ۲۶ تحلیل شدند. نتایج آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان داد که داده ی متغیرها تقریبا از توزیع نرمال پیروی می کند (p > ۰/۰۵). نتایج آزمون تی تک نمونه ای حاکی از آن بود که میانگین نمرات روش معکوس (M = ۳/۷۸)، حل مسئله (M = ۳/۶۵)، درک مفهومی (M = ۳/۵۸) و نگرش ریاضی (M = ۳/۷۱) به طور معناداری بالاتر از مقدار میانی ۳ است (p < ۰/۰۰۱). میانگین روش مستقیم (M = ۳/۴۲) نیز به طور معناداری بالاتر از میانه بود. یافته ها نشان می دهد که روش معکوس در مقایسه با روش مستقیم، اثربخشی بیشتری در ارتقای مهارت حل مسئله و درک مفهومی دارد و ترکیب هر دو روش در آموزش ریاضی توصیه می شود.واژگان کلیدی: روش مستقیم، روش معکوس، آموزش ریاضی، حل مسئله، درک مفهومی، آزمون تی تک نمونه ای، آزمون کولموگروف-اسمیرنوف