روانشناسی داستان گویی وتاثیر آن برهمدلی وتخیل کودک

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر داستان گویی بر همدلی و تخیل در کودکان ۶ تا ۸ سال انجام شد. این مطالعه با طرح شبه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری شامل کلیه کودکان در بازه سنی مذکور که در مهدکودک ها و کلاس های اول ابتدایی یک منطقه شهری مشغول به تحصیل بودند، تعریف شد و ۳۰ کودک (۱۵ آزمایشی و ۱۵ کنترل) به صورت خوشه ای انتخاب شدند. گروه آزمایشی طی پنج هفته در ۱۰ جلسه داستان گویی ساختاریافته شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل برنامه درسی عادی را دنبال نمود. داده ها با استفاده از پرسشنامه همدلی کودکان (Cohen, O'Connor, & Viding, ۲۰۰۸) و پرسشنامه تخیل و خیال پردازی (Taylor, ۱۹۹۹) در نسخه بومی سازی شده گردآوری شد. آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نرمال بودن توزیع داده ها را تایید کرد و آزمون تی تک نمونه ای برای بررسی تفاوت معنادار میانگین نمرات تفاوت (پس آزمون منهای پیش آزمون) از صفر به کار رفت. یافته ها نشان داد داستان گویی تاثیر مثبت و معناداری بر همدلی (t = ۶.۲۰, p < .۰۰۱) و تخیل (t = ۶.۵۰, p < .۰۰۱) در گروه آزمایشی دارد. نتایج حاکی از آن است که برنامه های ساختاریافته داستان گویی می توانند مداخله ای موثر برای ارتقای درک همدلانه و ظرفیت تخیلی کودکان باشند.واژگان کلیدی: داستان گویی، همدلی، تخیل، کودک، شبه آزمایشی، نظریه ذهن