مدل یابی ساختاری تاثیر فضای مجازی بر اهمال کاری تحصیلی و عملکرد یادگیرندگان درآزمون های درسی

هدف پژوهش حاضر، تبیین مدل ساختاری تاثیر استفاده از فضای مجازی بر اهمال کاری تحصیلی و پیامد آن بر عملکرد یادگیرندگان در آزمون های درسی بود. در این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری، جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم بود که ۳۸۰ نفر از آنان به شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد استفاده از فضای مجازی، اهمال کاری تحصیلی و معدل آزمون های درسی بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. داده های گردآوری شده با استفاده از نرم افزارهای آماری و روش مدل سازی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که استفاده از فضای مجازی تاثیر مستقیم و معناداری بر افزایش اهمال کاری تحصیلی دارد و از این طریق، عملکرد تحصیلی دانش آموزان در آزمون ها را به صورت غیرمستقیم کاهش می دهد. همچنین، مسیرهای پیشنهادی مدل از برازش مطلوب برخوردار بودند که بیانگر نقش میانجی اهمال کاری در رابطه میان استفاده از فضای مجازی و پیشرفت تحصیلی است. نتایج حاکی از آن است که مدیریت زمان و نظارت بر فعالیت های مجازی می تواند نقش تعیین کننده ای در کاهش رفتارهای اهمال کارانه و ارتقای نمرات درسی ایفا کند. این یافته ها ضمن تبیین مکانیسم های روانی-رفتاری، بستری علمی برای مداخلات مشاوره ای و آموزشی جهت بهبود بهره وری آموزشی در عصر دیجیتال فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: فضای مجازی ، اهمال کاری تحصیلی ، عملکرد یادگیرندگان ، مدل یابی معادلات ساختاری ، پیشرفت تحصیلی.