نقش رویکردهای یادگیری مشارکتی در بهبود مهارت های توجه و انضباط دانش آموزان دارای ناتوانی های یادگیری

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش رویکردهای یادگیری مشارکتی در بهبود مهارت های توجه و انضباط دانش آموزان دارای ناتوانی های یادگیری انجام شد. طرح این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری را تمامی دانش آموزان دارای ناتوانی های یادگیری مقطع ابتدایی تشکیل دادند که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جای دهی شدند. برای گردآوری داده ها از پرسش نامه های استاندارد توجه پایدار و مقیاس سنجش انضباط کلاسی استفاده گردید. برنامه مداخله مبتنی بر الگوهای یادگیری مشارکتی (نظیر یادگیری تیمی و ساختارهای همیارانه) به مدت ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد، در حالی که گروه کنترل آموزش های متداول کلاسی را دریافت نمود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها، از آزمون های آمار توصیفی و مدل تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) در محیط نرم افزار آماری SPSS استفاده شد تا اثر پیش آزمون کنترل گردد. یافته های پژوهش نشان داد که پس از کنترل متغیرهای پیش آزمون، تفاوت معناداری میان نمرات میانگین گروه های آزمایش و کنترل در متغیرهای پژوهش وجود دارد (۰/۰۱>P). نتایج حاصل از تحلیل آماری حاکی از آن بود که آموزش مبتنی بر رویکردهای یادگیری مشارکتی موجب افزایش معنادار دامنه و پایداری توجه و نیز بهبود مولفه های خودنظم دهی و انضباط رفتاری در دانش آموزان گروه آزمایش شده است. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که بهره گیری از تعاملات سازمان یافته گروهی به عنوان رویکردی اثربخش در تدوین برنامه های آموزشی و توان بخشی دانش آموزان با نیازهای ویژه توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری مشارکتی ، ناتوانی های یادگیری ، مهارت های توجه ، انضباط کلاسی ، تحلیل کوواریانس.