کاربرد هوش مصنوعی به عنوان دستیار آموزشی برای ارتقای کیفیت برنامه ریزی درسی آموزگاران

پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربرد هوش مصنوعی به عنوان دستیار آموزشی در ارتقای کیفیت برنامه ریزی درسی آموزگاران و بهینه سازی فرایند تدریس به انجام رسیده است. این پژوهش از حیث هدف، کاربردی و از لحاظ ماهیت و روش، در زمره پژوهش های آمیخته (کیفی–کمی) قرار دارد که در بخش کیفی از طریق مطالعه اسنادی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با متخصصان تعلیم و تربیت و در بخش کمی با توزیع پرسشنامه محقق ساخته میان جامعه ای از آموزگاران مقطع ابتدایی اجرا شد. مدل تحلیل داده ها در بخش کیفی بر پایه تحلیل مضمون (تماتیک) و کدگذاری شبکه ای و در بخش کمی مبتنی بر آمار توصیفی و استنباطی (مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی) سامان یافته است. روند پژوهش نشان داد به کارگیری ابزارهای هوش مصنوعی مولد با ایفای نقش دستیار در خودکارسازی فرایند تدوین طرح درس، متناسب سازی محتوا با تفاوت های فردی دانش آموزان و ارائه پیشنهاد های چندرسانه ای، زمان برنامه ریزی روزانه معلمان را به شکل معناداری کاهش می دهد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که تلفیق سامانه های هوشمند در چرخه طراحی آموزشی، نه تنها انعطاف پذیری و انسجام در اهداف یادگیری را افزایش می دهد، بلکه با پایش بازخوردهای مستمر یادگیرندگان، امکان بازطراحی پویای تکالیف و فعالیت های درسی را فراهم می سازد. در نهایت، نتایج به دست آمده نشان داد سواد دیجیتال آموزگاران و سازگاری اخلاقی ابزارهای هوش مصنوعی به عنوان متغیرهای تعدیل کننده اساسی عمل می کنند و ارتقای این مولفه ها زمینه ساز تسهیل وظایف شناختی، جلوگیری از فرسودگی شغلی و افزایش کارآمدی تدریس در سطح مدارس خواهد شد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: هوش مصنوعی ، دستیار آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، کیفیت تدریس ، شخصی سازی یادگیری ، آموزگاران.