واکاوی نقش متغیرهای عاطفی (L۲ Motivational Self System) در پیش بینی افت تحصیلی دانش آموزان در درس زبان انگلیسی

افت تحصیلی دانش آموزان در درس زبان انگلیسی پدیده ای چندعاملی است که تنها با ضعف شناختی، کمبود تمرین یا ناکارآمدی روش تدریس توضیح داده نمی شود. متغیرهای عاطفی، از جمله انگیزش، اضطراب زبانی، نگرش نسبت به یادگیری، ادراک خودکارآمدی و تصویر فرد از خویشتن آینده، در شکل گیری استمرار یا گسست از فرایند یادگیری نقش تعیین کننده ای دارند. در این میان، نظام انگیزشی خود زبان دوم یا L۲ Motivational Self System چارچوبی نظری برای تبیین ارتباط میان هویت آینده زبان آموز، انتظارات اجتماعی و تجربه های جاری یادگیری فراهم می کند. هدف این مقاله، واکاوی نقش مولفه های این نظام در پیش بینی افت تحصیلی دانش آموزان در درس زبان انگلیسی است. در این چارچوب، سه مولفه «خود آرمانی زبان دوم»، «خود الزامی زبان دوم» و «تجربه یادگیری زبان دوم» از منظر تاثیر بر مشارکت، پشتکار، راهبردهای یادگیری، اضطراب و عملکرد تحصیلی بررسی می شوند. همچنین، نقش متغیرهای میانجی و تعدیل گر مانند خودکارآمدی، اضطراب زبان خارجی، حمایت معلم، جو کلاس و سرمایه فرهنگی تحلیل می شود. یافته های نظری نشان می دهد که فاصله میان خود آرمانی و خود واقعی، ضعف تجربه های مثبت یادگیری و غلبه انگیزش بیرونی فشارمحور می تواند احتمال افت تحصیلی را افزایش دهد. بر اساس این تحلیل، پیشگیری از افت تحصیلی نیازمند مداخلاتی است که هم زمان بر هویت زبانی، کیفیت تجربه کلاس، حمایت عاطفی و آموزش راهبردهای خودتنظیمی تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: افت تحصیلی ، زبان انگلیسی ، انگیزش زبان دوم ، خود آرمانی زبان دوم ، خود الزامی زبان دوم ، تجربه یادگیری ، متغیرهای عاطفی.