«معلم به مثابه تسهیل گر؛ بازتعریف نقش انسان در اکوسیستم هوشمند یادگیری»

با ظهور فناوری های نوظهور و نفوذ هوش مصنوعی در نظام های آموزشی، کارکرد سنتی معلم به عنوان تنها مرجع انتقال دانش دستخوش دگرگونی های بنیادین شده است. این مقاله با هدف واکاوی جایگاه معلم در اکوسیستم هوشمند یادگیری، رویکرد گذار از پارادایم «معلم انتقال دهنده» به «معلم تسهیل گر» را مورد بررسی قرار می دهد. روش پژوهش در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسناد و نظریه های نوین یادگیری است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی با بهینه سازی فرایندهای آموزشی و ارائه محتوای شخصی سازی شده، بار سنگین آموزش های متمرکز را از دوش معلم برداشته و فضا را برای ایفای نقش های متعالی تر همچون مربی گری، پرورش تفکر انتقادی، هدایت اخلاقی و حمایت های روان شناختی فراهم می سازد. در واقع، در اکوسیستم هوشمند یادگیری، انسان نه رقیب الگوریتم ها، بلکه مکمل ناگزیر آن هاست؛ به طوری که مولفه هایی نظیر خلاقیت، همدلی و قضاوت های ارزشی که در حوزه اقتدار انسانی باقی می مانند، هسته اصلی تعاملات آموزشی را تشکیل می دهند. در نهایت، این مقاله نتیجه می گیرد که بازتعریف نقش معلم، مستلزم ارتقای سواد دیجیتال و بازنگری در برنامه های تربیت معلم است تا ضمن همسویی با فناوری های نوین، اصالت و پیوند انسانی در فرایند یادگیری حفظ گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی ، اکوسیستم هوشمند یادگیری ، معلم تسهیل گر ، یادگیری شخصی سازی شده ، تعامل انسان و فناوری ، تربیت معلم.