تاثیر سبک زندگی کم تحرک و وابستگی به فناوری های دیجیتال بر یادگیری و تندرستی دانش آموزان

گسترش استفاده از فناوری های دیجیتال و کاهش فرصت های فعالیت بدنی، الگوی زندگی بسیاری از دانش آموزان را دگرگون کرده و پرسش هایی درباره پیامدهای آن برای یادگیری و تندرستی ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین ارتباط سبک زندگی کم تحرک و وابستگی مسئله ساز به فناوری های دیجیتال با سلامت جسمانی، بهزیستی روانی، فرایندهای شناختی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر انجام شده است. در این بررسی، مفاهیم کم تحرکی و وابستگی دیجیتال، عوامل شکل گیری آن ها و پیامدهای مرتبط با کیفیت خواب، آمادگی جسمانی، توجه، حافظه، انگیزش تحصیلی و تعاملات اجتماعی تحلیل شده اند. حاصل بررسی منابع نشان می دهد که نشستن طولانی مدت، کاهش فعالیت بدنی و استفاده بی ضابطه از ابزارهای دیجیتال می توانند با افت کیفیت خواب، خستگی، کاهش تمرکز و محدودشدن مشارکت دانش آموزان در فعالیت های حضوری همراه باشند. در مقابل، فعالیت بدنی منظم و استفاده هدفمند و متعادل از فناوری می توانند زمینه مناسبی برای خودتنظیمی، شادابی و تقویت شرایط یادگیری فراهم کنند. یافته های تحلیلی همچنین نشان می دهند که پیامدهای فناوری به مدت استفاده محدود نیستند و نوع محتوا، هدف استفاده، شرایط خانوادگی و شیوه مدیریت مدرسه در آن ها نقش دارند. بر این اساس، ارتقای سواد دیجیتال، افزایش فرصت های تحرک در مدرسه و هماهنگی خانه و مدرسه برای تنظیم عادت های روزانه، از مهم ترین جهت گیری های پیشنهادی مقاله است.

کلیدواژه ها:

سبک زندگی کم تحرک ، وابستگی دیجیتال ، یادگیری دانش آموزان ، تندرستی جسمانی ، عملکرد تحصیلی ، سلامت روانی