تاثیر کمال گرایی بر اضطراب، اهمال کاری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

کمال گرایی از ویژگی های روان شناختی اثرگذار بر تجربه یادگیری است که بسته به ماهیت معیارهای فردی و شیوه ارزیابی عملکرد، می تواند با پیامدهای متفاوت تحصیلی همراه باشد. پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر کمال گرایی بر اضطراب، اهمال کاری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان و روشن ساختن سازوکارهای ارتباط میان این متغیرها انجام شده است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات علمی معتبر انجام شده است. یافته های حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد کمال گرایی ناسازگارانه، به ویژه هنگامی که با ترس از شکست، خودانتقادی شدید و نگرانی از ارزیابی دیگران همراه می شود، زمینه افزایش اضطراب تحصیلی و به تعویق انداختن فعالیت های درسی را فراهم می سازد. تداوم این وضعیت با کاهش تمرکز، اختلال در خودتنظیمی، فرسودگی روانی و افت کیفیت یادگیری ارتباط دارد. در مقابل، تلاش برای دستیابی به معیارهای واقع بینانه، در صورت همراهی با انعطاف پذیری شناختی و پذیرش خطا، می تواند انگیزش و پشتکار تحصیلی را تقویت کند. همچنین، نقش حمایت خانواده، بازخورد معلمان و فضای روانی مدرسه در تعدیل آثار کمال گرایی برجسته است. بر این اساس، پرورش خودشفقتی، اصلاح باورهای ناکارآمد، آموزش مهارت های مدیریت زمان و ایجاد رویکردهای ارزشیابی رشدمدار، می تواند در کاهش اضطراب و اهمال کاری و بهبود عملکرد تحصیلی و تقویت احساس شایستگی و استقلال در یادگیری موثر باشد.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی ، اضطراب تحصیلی ، اهمال کاری تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، خودتنظیمی ، دانش آموزان