بازاندیشی روش ها و فنون تدریس ادبیات فارسی در پرتو فناوری های نوین آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بازاندیشی روش ها و فنون تدریس ادبیات فارسی در پرتو فناوری های نوین آموزشی، به بررسی ظرفیت های آموزشی ابزارهای دیجیتال و الزامات تلفیق آن ها با اصول یادگیری ادبی می پردازد. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر انجام شده است. در این چارچوب، شیوه های سنتی و فعال تدریس، ویژگی های شناختی دریافت متون ادبی و کاربرد محتوای چندرسانه ای، محیط های تعاملی و هوش مصنوعی در آموزش شعر، نثر، دستور زبان و آرایه های ادبی تحلیل شده اند. یافته های حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از فناوری، در صورت همراهی با طراحی آموزشی مناسب، می تواند زمینه مشارکت فعال دانش آموزان، گسترش فرصت های تفسیر متن، تقویت مهارت های خواندن و نوشتن و ارائه بازخورد متناسب با نیازهای یادگیری را فراهم سازد. بااین حال، استفاده صرف از ابزارهای نوین، بدون توجه به نقش هدایتگر معلم، اصالت زبان فارسی، تفاوت های فردی و کیفیت محتوای آموزشی، لزوما به بهبود یادگیری نمی انجامد. نتایج مقاله بر ضرورت گذار از کاربرد نمایشی فناوری به تلفیق سنجیده آن با روش های مشارکتی، پرسشگری، تحلیل متن و ارزشیابی تکوینی تاکید دارد و توانمندسازی دبیران، توسعه منابع آموزشی معتبر و توجه به زیرساخت های مدرسه را از پیش شرط های تحقق این رویکرد در کلاس های درس ادبیات فارسی معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس ادبیات فارسی ، فناوری های نوین آموزشی ، روش های تدریس ، یادگیری تعاملی ، هوش مصنوعی ، ارزشیابی تکوینی