کنفرانس قاهره ۱۹۲۱ به مثابه فرآیند سیاست سازی امپراتوری، نقش حلقه میانی دیوان سالاری بریتانیا در خاورمیانه

این مقاله به بررسی فرایند سیاست سازی امپراتوری بریتانیا در خاورمیانه پس از جنگ جهانی اول با تمرکز بر کنفرانس قاهره ۱۹۲۱ می پردازد. مسئله اصلی پژوهش تبیین چگونگی شکل گیری تصمیم های سیاسی بریتانیا و نقش ساختارهای اداری در تدوین ترتیبات حکمرانی جدید در عراق، ماوراءاردن و فلسطین است. مقاله حاضر می کوشد به این پرسش پاسخ دهد که شبکه های دیوان سالاری امپراتوری و کنشگران میانی چه نقشی در فرایند تصمیم گیری و صورت بندی سیاست های بریتانیا در خاورمیانه ایفا کردند. پژوهش با بهره گیری از رویکرد تاریخی تحلیلی و چارچوبی سه سطحی، تعامل میان محدودیت های ساختاری امپراتوری، شبکه های دیوان سالاری میانی و عاملیت کنشگران کلیدی را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که افسران سیاسی، مدیران وزارت مستعمرات و کارشناسان منطقه ای از طریق تولید، گردآوری و انتقال دانش میدانی درباره شرایط محلی، نقش موثری در شکل دهی گزینه های سیاستی و هدایت فرایند تصمیم سازی داشتند. کنفرانس قاهره نیز بستری برای تلفیق این گزینه ها و تبدیل آن ها به الگوهای حکمرانی در سرزمین های تحت نفوذ بریتانیا فراهم کرد. نتیجه پژوهش نشان می دهد که ترتیبات حکمرانی شکل گرفته در منطقه بیش از آنکه حاصل یک طرح کلان و از پیش تعیین شده برای نظم خاورمیانه باشند، محصول تلاش دیوان سالاری امپراتوری برای ایجاد سازوکارهای حکمرانی کم هزینه، عملی و قابل اداره در شرایط پس از جنگ جهانی اول بودند.

کلیدواژه ها:

کنفرانس قاهره ۱۹۲۱ ، سیاست سازی امپراتوری ، دیوان سالاری استعماری ، حلقه میانی