سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تشکیلات خودگردان و بازتاب آن بر مساله فلسطین

مساله فلسطین همواره یکی از محورهای اصلی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بوده است که در چارچوب گفتمان «مقاومت» و نفی نظم تحمیلی غربی صورت بندی شده است. با این حال، شکل گیری تشکیلات خودگردان فلسطین پس از توافقات اسلو، معادله ای جدید در سیاست فلسطینی ایجاد کرده و بر نوع تعامل بازیگران منطقه ای تاثیر گذاشته است. سوال اصلی پژوهش این است که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تشکیلات خودگردان فلسطین چه روندی را طی کرده و این رویکرد چه تاثیری بر معادلات داخلی فلسطین و جایگاه جریان مقاومت بر جای گذاشته است؟ روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی گردآوری و تحلیل شده اند. هدف این پژوهش تبیین روند تحولات سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تشکیلات خودگردان و ارزیابی پیامدهای آن بر ساختار سیاسی فلسطین و جریان مقاومت است. نتیجه کلی نشان می دهد که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تشکیلات خودگردان فلسطین روندی متغیر و نوسانی را طی کرده که تحت تاثیر عوامل درونی (رقابت های درون فلسطینی و نوسان مشروعیت نهادها) و عوامل بیرونی (فشارها و ملاحظات منطقه ای و بین المللی و توافقاتی مانند اسلو) شکل گرفته است. این وضعیت به طور معناداری بر ظرفیت های سیاسی و جایگاه جریان مقاومت اثرگذار بوده و تداوم عدم تعامل موثر میان طرفین، بهره گیری هم زمان از ظرفیت های حقوقی و میدانی مساله فلسطین را با محدودیت مواجه کرده است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژگان: سیاست خارجی ، جمهوری اسلامی ایران ، فلسطین ، تشکیلات خودگردان ، غرب آسیا