تحلیل پیشران های موثر بر برندسازی گردشگری روستایی (مورد مطالعه: شهرستان ایذه)

برندسازی نقشی کلیدی در ارتقای رقابت پذیری مقاصد گردشگری روستایی و درنتیجه توسعه پایدار محلی دارد. شهرستان ایذه باوجود پیشینه تاریخی، تنوع فرهنگی و جاذبه های طبیعی ظرفیت بالایی برای تبدیل شدن به مقصدی برجسته دارد، اما ضعف در بازاریابی و نبود تصویر ذهنی منسجم مانع از تحقق این ظرفیت شده است. هدف از پژوهش پیش رو شناسایی پیشران های موثر بر برندسازی گردشگری روستایی ایذه است. این پژوهش کاربردی از لحاظ ماهیت توصیفی تحلیلی بوده و با روش پیمایشی انجام شده است. داده ها از سه گروه شامل ۱۵۰ گردشگر روستایی، ۳۳۰ نفر از ساکنان پنج روستای منتخب گردشگری و ۳۵ کارشناس گردآوری شده و با آزمون تی تک نمونه ای، آزمون فریدمن و روش دیمتل فازی تحلیل شده است. سپس، پنج مولفه «تصویر برند»، «کیفیت ادراک شده»، «آگاهی از برند»، «وفاداری به برند» و «حس تعلق» بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که عوامل طبیعی، تاریخی، فرهنگی و اقتصادی مهم ترین پیشران های برند ایذه است. گردشگران عواملی مانند باغات و مزارع، چشم اندازهای طبیعی، آداب ورسوم، مهمان نوازی و فرصت های گردشگری آبی را نقاط قوت اصلی دانستند، درحالی که جامعه محلی بر مولفه های اجتماعی و هویتی مانند تعهد، فداکاری و حس مکان نیز تاکید داشتند. نتایج دیمتل بیانگر نقش برجسته جاذبه های تاریخی، آب وهوای مطبوع و گردشگری آبی در تصویر برند است و ضعف در بهداشت محیط، آرامش، اقامت و پذیرایی را نشان می دهد. نتیجه آنکه برند گردشگری روستایی ایذه در وضعیت مطلوبی قرار ندارد و ارتقای آن نیازمند تقویت جاذبه ها، بهبود زیرساخت ها، توسعه تبلیغات و بازنگری در مولفه های منفی است.

کلیدواژه ها:

برندسازی گردشگری روستایی ، پیشران های برند ، تصویر برند گردشگری ، ایذه ، دیمتل فازی ، توسعه پایدار گردشگری