تاثیر سکوت سازمانی بر نوآوری کارکنان با نقش میانجی ایمنی روان شناختی در شرکت مهندسی و توسعه گاز ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سکوت سازمانی بر نوآوری کارکنان با نقش میانجی ایمنی روانشناختی در شرکت مهندسی و توسعه گاز ایران انجام شده است. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی-پیمایشی مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان شرکت مهندسی و توسعه گاز ایران به تعداد ۴۹۶ نفر بود که از میان آن ها، بر اساس فرمول کوکران و با روش نمونه گیری تصادفی طبقه بندی شده متناسب با حجم، نمونه ای به حجم ۱۹۶ نفر انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده ها شامل سه پرسشنامه استاندارد سکوت سازمانی واکولا و بوراداس با ۱۵ گویه، ایمنی روانشناختی ادموندسون با ۷ گویه و نوآوری کارکنان کانتر با ۹ گویه بود که پایایی آن ها از طریق ضریب آلفای کرونباخ (به ترتیب ۰.۹۴۸، ۰.۸۷۱ و ۰.۹۱۲) و روایی همگرا از طریق شاخص میانگین واریانس استخراج شده به طور کامل تایید شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای تخصصی آمار در دو سطح توصیفی و استنباطی (روش کمترین مجذورات جزئی) انجام گرفت. یافته های حاصل از تحلیل مدل ساختاری نشان داد که سکوت سازمانی تاثیری منفی، معنادار و مقتدر بر نوآوری کارکنان (با ضریب مسیر ۰.۶۹۳-) و بر ایمنی روانشناختی (با ضریب مسیر ۰.۹۲۶-) دارد. همچنین تاثیر مثبت و معنادار ایمنی روانشناختی بر نوآوری کارکنان (با ضریب مسیر ۰.۲۰۷) به تایید رسید. نتایج آزمون فرضیه اصلی پدیدار ساخت که ایمنی روانشناختی نقش میانجی کلیدی و معناداری را در رابطه میان سکوت سازمانی و نوآوری کارکنان ایفا می کند؛ به طوری که سکوت سازمانی از طریق فرسایش امنیت روانی محیط کار، با شدت بیشتری رفتارهای نوآورانه را سرکوب می سازد. علاوه بر این، اثر متغیر تعدیل گر در مدل ساختاری معنادار ارزیابی شد که تبیین کننده تاثیر عوامل پیرامونی بر شدت روابط فوق است. در نهایت، بر اساس ضریب تعیین مدل، ۸۷.۱ درصد از تغییرات نوآوری کارکنان توسط متغیرهای پژوهش تبیین می شود که این امر لزوم تمرکز مدیران شهری بر شکستن جو سکوت و تقویت ایمنی روانشناختی را جهت توسعه رفتارهای نوآورانه ضرورت می بخشد.

کلیدواژه ها:

سکوت سازمانی ، نوآوری کارکنان ، ایمنی روانشناختی ، شرکت مهندسی و توسعه گاز ایران ، مدل سازی معادلات ساختاری