نقش کیفیت اندیشه در تجلی اندیشه کیفیت؛ بازخوانی نظریه «آگاهی عمیق» ادواردز دمینگ در پرتو حکمت اسلامی

در عصر کنونی تغییرات سریع، بحران های پیاپی و عدم قطعیت های فزاینده، اثربخشی رویکردهای صرفا ابزاری به کیفیت را در سازمان ها کاهش داده است. کیفیت دیگر صرفا مجموعه ای از شاخص ها و کنترل ها نیست، بلکه شیوه ای از اندیشیدن، بودن و زیستن است. در چنین شرایطی بومی سازی مفاهیم کیفیت و تلفیق آن ها با حکمت اسلامی ضرورتی راهبردی برای سازمان های ایرانی به شمار می آید و به عنوان راهکاری موثر برای تقویت تاب آوری، عبور از بحران ها و تبدیل آن ها به فرصت مطرح می شود. در بحران ها، ارزش واقعی سرمایه انسانی آشکار می شود. هیچ نرم افزار یا ساختار مدیریتی نمی تواند جایگزین نیروی انسانی باانگیزه و معنامحور شود. در روزهای آرام همه مدیرند، اما وقتی باد می وزد تفاوت رهبر و مدیر معلوم می شود. رهبران جسور، حاضر و صادق در بحران ها هستند که اعتماد می سازند و این اعتماد ستون فقرات تاب آوری سازمانی است. این مقاله بر این فرض استوار است که تقویت تاب آوری سازمانی، در گرو تحول بنیادین در نگرش به کیفیت است؛ کیفیتی نوین که انسان و اندیشه های او را نشانه می گیرد. از این منظر، نظریه ی «آگاهی عمیق» ادواردز دمینگ که یکی از بزرگان نهضت کیفیت است، کیفیت را امری وجودی و مرتبط با بینش انسانی می داند؛ نگاهی که با مبانی حکمت اسلامی در تاکید بر تفکر قلبی و اصلاح درون هم افق است. مقاله ی حاضر با هدف تبیین پیوند میان این دو دیدگاه در چارچوب الزامات استاندارد ISO ۹۰۰۱:۲۰۲۶، به بررسی نقش کیفیت اندیشه در تجلی اندیشه ی کیفیت می پردازد و بر تحول در نگرش، معنا و رفتار به عنوان بنیان واقعی کیفیت تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری سازمانی ، آگاهی عمیق ، کیفیت اندیشه ، اندیشه کیفیت ، استاندارد ISO ۹۰۰۱:۲۰۲۶