شهر تاب آور هوشمند؛ پیوند فناوری، معماری و بقا در عصر بحران های نوین

شهر هوشمند تاب آور (RSC) به عنوان رویکردی نوین در حوزه برنامه ریزی شهری، پاسخ دهنده به چالش های فزاینده ناشی از تغییرات اقلیمی، بلایای طبیعی و بحران های شهری معاصر است. این پژوهش با هدف بررسی پیوند میان فناوری، معماری و بقای شهری در عصر بحران های نوین و با رویکردی تحلیلی-توصیفی به مرور نظام مند ادبیات موضوع، مبانی نظری، ابعاد و مولفه های شهر هوشمند تاب آور پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که تحقق شهرهای هوشمند تاب آور مستلزم یکپارچه سازی فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT)با اصول تاب آوری شهری در چهار بعد اجتماعی، اقتصادی، نهادی و کالبدی-محیطی است. با این حال، موانع متعددی از جمله کمبود سرمایه گذاری زیرساختی، ضعف چارچوب های حکمرانی، کمبود سرمایه انسانی ماهر و سواد پایین دیجیتال، شکل گیری این شهرها را با چالش مواجه ساخته است. نتایج پژوهش بر ضرورت طراحی چارچوب های جامع ارزیابی، تقویت مشارکت شهروندی و ایجاد اکوسیستم دیجیتالی انعطاف پذیر تاکید دارد. در نهایت، پژوهش حاضر نشان می دهد که گذار به سوی شهرهای هوشمند تاب آور، نه صرفا یک انتخاب فناورانه، بلکه الزامی اجتناب ناپذیر برای تضمین پایداری و زیست پذیری شهری در مواجهه با مخاطرات آینده است و موفقیت در این مسیر مستلزم هم افزایی میان عوامل نهادی، انسانی و فناورانه با در نظر گرفتن شرایط بومی هر جامعه می باشد.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند تاب آور ، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، تاب آوری شهری ، حکمرانی شهری ، تغییرات اقلیمی ، توسعه پایدار