نقش راهبردی شهردار در تاب آوری شهری و بازآفرینی بافت های فرسوده

پژوهش حاضر با هدف تبیین ابعاد بازآفرینی بافت های فرسوده و بررسی نقش آن در بهبود کیفیت محیط شهری و کاهش آسیب پذیری این محدوده ها انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، مطالعه کتابخانه ای است که در سال ۱۴۰۵ انجام شده است. شیوه گردآوری داده ها به صورت کتابخانه ای بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق بررسی کتاب ها، مقالات علمی، پایان نامه ها و اسناد معتبر مرتبط با موضوع جمع آوری شده است. همچنین، روش تجزیه و تحلیل داده ها کدگذاری بوده است؛ بدین صورت که مفاهیم و مضامین اصلی استخراج شده از منابع، در قالب کدهای اولیه، کدهای محوری و مقوله نهایی دسته بندی و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان داد که بازآفرینی بافت های فرسوده، فرایندی چندبعدی است و تنها به نوسازی کالبدی محدود نمی شود، بلکه ابعاد اجتماعی، اقتصادی و مدیریتی را نیز در بر می گیرد. نتایج کدگذاری بیانگر آن بود که کدهای اولیه ای همچون فرسودگی ابنیه، ضعف زیرساخت ها، کمبود خدمات عمومی، آسیب پذیری در برابر مخاطرات، کاهش مشارکت اجتماعی، فقر شهری و ضعف هماهنگی نهادی، از مهم ترین مسائل این بافت ها هستند. این کدها در چند محور اصلی شامل بهسازی و نوسازی کالبدی، ارتقای کیفیت محیط شهری، افزایش ایمنی و تاب آوری، تقویت مشارکت و انسجام اجتماعی، توانمندسازی اقتصادی و مدیریت یکپارچه شهری طبقه بندی شدند. در نهایت، مقوله نهایی پژوهش با عنوان بازآفرینی یکپارچه بافت های فرسوده استخراج شد. بر اساس نتایج، می توان گفت که موفقیت در بازآفرینی بافت های فرسوده مستلزم اتخاذ رویکردی جامع، هماهنگ و چندبعدی است که در آن، علاوه بر اصلاح ساختارهای فیزیکی، به ارتقای کیفیت زندگی، تقویت سرمایه اجتماعی، بهبود وضعیت اقتصادی ساکنان و انسجام مدیریتی نیز توجه شود. در مجموع، بازآفرینی بافت های فرسوده می تواند زمینه ساز افزایش تاب آوری شهری، کاهش آسیب پذیری، ارتقای زیست پذیری و حرکت در مسیر توسعه پایدار شهری باشد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، بافت فرسوده ، کدگذاری ، تاب آوری شهری ، کیفیت محیط شهری ، توسعه پایدار