رابطه بین مدیریت دانش و توانمندی های استراتژیک سازمان برای دستیابی به مزیت رقابتی پایدار

در عصر حاضر که به عنوان اقتصاد دانش محور شناخته می شود، دانش به عنوان حیاتی ترین منبع راهبردی سازمان ها جایگزین منابع سنتی نظیر سرمایه مالی، زمین و نیروی کار فیزیکی شده است. سازمان های معاصر برای بقا و رشد در محیط های پیچیده، متلاطم و به شدت رقابتی، نیازمند توسعه توانمندی های استراتژیک و قابلیت های پویایی هستند که آن ها را در انطباق با تغییرات سریع یاری نماید. در این راستا، مدیریت دانش به عنوان یک رویکرد سیستماتیک و یکپارچه برای خلق، تسهیم، ذخیره سازی و کاربرد دانش، نقشی بی بدیل در ارتقای این توانمندی ها ایفا می کند. مقاله حاضر که با رویکردی مروری و تحلیلی نگاشته شده است، به بررسی عمیق و همه جانبه رابطه بین مدیریت دانش و توانمندی های استراتژیک سازمان در جهت دستیابی به مزیت رقابتی پایدار می پردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که فرآیندهای نظام مند مدیریت دانش نه تنها پایه های شکل گیری دیدگاه مبتنی بر دانش را در سازمان تقویت می کنند، بلکه با ایجاد ظرفیت های جذب، انطباق و نوآوری، به طور مستقیم بر توانمندی های استراتژیک تاثیر می گذارند. زمانی که این توانمندی های استراتژیک به واسطه دانش سازمانی نهادینه شوند، امکان تقلید و جانشینی آن ها توسط رقبا به حداقل رسیده و در نتیجه یک مزیت رقابتی ماندگار و پایدار برای سازمان خلق می گردد. در نهایت، در این مقاله چارچوب ها و مدل های مفهومی مرتبط تبیین شده و پیشنهادهای کاربردی برای مدیران و پژوهشگران ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

مدیریت دانش ، توانمندی های استراتژیک ، مزیت رقابتی پایدار ، اقتصاد دانش محور ، قابلیت های پویا ، نوآوری سازمانی.