بررسی بحران های ناشی از فن آوری نانو در مجتمع های صنایع پتروشیمی برای حوضه آبریز اروندرود

مقدمه: کنترل و مدیریت بحران های ناشی از نانوفناوری های مورد استفاده در صنایع پتروشیمی و تبعات مترتب بر آن در زیست بوم های یک محیط بیولوژیک، به ویژه در بنادر، حوضه های آبریز و سایر مناطق آبی که صنعت غالب آن بخش های نفت، گاز، پتروشیمی و سایر مشتقات نفتی است، به منظور حفظ محیط زیست امری تقریبا ضروری به نظر می رسد. از این رو هدف اصلی در تحقیق حاضر، مطالعه ی لزوم مدیریت و کنترل بحران های ایجاد شده بر اثر کاربرد نانوفناوری در صنایع پتروشیمی برای قلمرو مکانی بندر امام خمینی و حوضه آبریز اروندرود از طریق بررسی های میدانی است که از آن طریق بتوان ضمن تعیین سطح و میزان آلایندگی ذرات نانو و مطالعه امکان کنترل و مدیریت پارامترهای زیست محیطی به شناسایی وضع فعلی تالاب بندر امام خمینی و شرایط زیستی حوضه های آبریز آن پرداخت و در نهایت باتوجه به تاثیر آلایندهای مزبور، الگویی مناسب برای مدیریت بحران های ناشی از تبعات و آثار این ریز مواد ارائه نمود.روش­: حاضر بر اساس روش شناسی آمیخته، پس از جمع آوری داده های مرتبط با صنایع پتروشیمی در حوضه آبریز اروند و کاربرد صنعتی نانوذرات به مطالعه و بررسی مسائل احتمالی ایجادشده در اثر انتشار آنها از طریق طراحی و پیاده سازی پرسش نامه های محقق ساخته در دو سطح خبرگان صنعت پتروشیمی و کارشناسان فنی مرتبط اقدام شده است. در ادامه خروجی های به دست آمده از مدل PSIR در تحقیق حاضر مورد تحلیل قرار گرفت و ضمن ارائه نتایج به تبیین یافته های ناشی از نشر نانومواد استفاده در مجتمع پتروشیمی بر اکولوژی پیرامون آن پرداخته شد.یافته ­ها: یافته های مطالعه حاضر نشان داد که بیش از ۹۰ درصد نانوذرات مجتمع پتروشیمی در محدوده بندر امام و در حوضه آبریز اروند از نظر تاثیرگذاری و مواجهه خدمه ی فنی با آن، در سطح نسبتا بحرانی قرار دارد. دیگر یافته های حاصل از این مطالعه نشان داد که میزان تعامل کارکنان در سطحی بیشتر از مقدار متوسط با ذرات نانو، می تواند بر بهداشت عمومی آنها و کیفیت زندگی کاری ایشان تاثیر منفی داشته باشد. همچنین یافته های دیگر این مطالعه حاکی از آن بود که فن آوری ها و خروجی های ذرات نانوی استفاده شده در یک آستانه بحرانی می تواند بر شرایط اقلیمی نظیر گرمایش زمین و مرگ ومیر آبزیان، تاثیر داشته باشد..نتیجه­ گیری: اثرات ناشی از نشر و رسوب ذرات نانو در یک سطح بحرانی از طریق مجتمع پتروشیمی با تبعاتی نظیر واکنش های نامطلوب بهداشتی، زیستی، اقتصادی و اجتماعی در حدود ۴۳/۴۸ درصد انحراف معیار مجموع پاسخ های ناشی از پخش نانوذرات بحرانی را تشکیل می دهد. از این رو لازم است طول بازه های زمانی مواجهه افراد با ذرات نانو به ویژه در نواحی محصور شده، از طریق ساز و کارهای اصولی به کمترین مقدار خود رسیده و انجام عملیات بهره برداری ایمن برای روبرو شدن با شرایط مزبور بهینه گردد.

کلیدواژه ها:

کشاورزی ، چاه آب ، احساس تضاد ، مدیریت تعارض