بررسی پیشبینی سازگاری شخصیت فردی و اجتماعی دانش آموزان مقطع دوم متوسطه شهرستان های استان تهران

پژوهش حاضر باهدف " بررسی پیشبینیسازگاریشخصیت فردی و اجتماعی دانش آموزان مﻘطعدوم متوسطه شهرستان های استان تهران" انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی میباشد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مﻘطع دوم متوسطه شهرستان های استان تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴- ۱۴۰۵و طبق گزارشآموزش و پرورش به تعداد ۳۳۷۹ دانشآموز میباشد. با توجه به جدول کرجسیو مورگان ۳۴۵نمونه به روش تصادفی خوشهای از میان مدارس این شهر انتخاب شد. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه سازگاری اجتماعی نوجوانان دبیرستانی سینها و سینگ (AISS)، پرسشنامه شخصیت آیزنک ویژه نوجوانان(JEPQ) و پرسش نامه ی سبکهای دفاعی آندروز و همکاران (DSQ-۴۰) استفاده شد. دادههای بهدستآمده توسط روشهای آمار توصیفی و آمار استنباطی رویکرد همزمان روش رگرسیون چندگانه با کمک نرم افزار spss مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که ویژگیهای شخصیتی و مکانیسمهای دفاعی بیشترین سهم را در پیشبینی سازگاری اجتماعی دانشآموزان متوسطه دوم دارند. به این صورت که شخصیت روانرنجور و شخصیت روانپریشی و پس از آن مکانیسم دفاعی رشد نایافته و مکانیسم دفاعی روان آزرده به ترتیب بیشترین تاثیر کاهشی و از سوی دیگر شخصیت برونگرا - درونگرا و مکانیسم دفاعی رشدیافته، بیشترین تاثیر افزایشی را در سازگاری اجتماعی داشتند. بر این اساس با شناخت هر چه بهتر ویژگی های شخصیتی نوجوانان و آموزش مکانیسم های دفاعی به آن ها، می توان به افزایش سازگاری فردی و اجتماعی آن ها در جامعه کمک نمود و گام مهمی برای بالابردن سطح بهداشت روانی آن ها برداشت.

کلیدواژه ها:

سازگاری اجتماعی ، شخصیتی فردی ، دانش آموزان