مدل یکپارچه برای همکاری سامانه های امنیت الکترونیک مختلف در شرایط بحران

هدف این مقاله، ارائه مدلی مفهومی–عملیاتی برای ایجاد همکاری هماهنگ و هم افزا میان سامانه های ناهمگون امنیت الکترونیک در شرایط بحران است. بحران های امروزی، به دلیل ویژگی هایی مانند قطع زیرساخت های حیاتی، حجم بسیار بالای داده و بروز هم زمان تهدیدات سایبری، موجب می شوند سامانه های جزیره ای موجود توان همکاری موثر را از دست بدهند. مدل پیشنهادی این پژوهش، با تلفیق سه رویکرد نظری «معماری سرویس گرا»، «امنیت تطبیقی» و «مدیریت بحران چابک» در سه لایه طراحی شده است که عبارتند از:الف) زیرساخت انعطاف پذیر برای اطمینان از تداوم خدمات در شرایط ناپایدار؛ب) سکوی همکاری هوشمند برای تسهیل تبادل داده و تصمیم گیری مشترک؛پ) لایه حکمرانی و امنیت برای ایجاد هماهنگی و اعتماد میان نهادهای مختلف.این پژوهش با روش توصیفی– تحلیلی و بر پایه مطالعه نظام مند منابع علمی، مولفه ها، پروتکل ها و فرایندهای مدل پیشنهادی را تشریح می کند. نتایج نشان می دهد که دستیابی به همکاری واقعی میان سامانه های امنیتی، بیش از آن که به یکپارچگی سخت افزاری وابسته باشد به استانداردسازی سرویس های امنیتی و مدیریت پویا و هوشمند بستگی دارد. مدل ارائه شده می تواند به عنوان نقشه راهی برای سیاست گذاران، مدیران بحران و مهندسان امنیت در جهت تحول معماری دفاعی سامانه سایبر–فیزیکی کشور و افزایش تاب آوری زیرساخت های حیاتی در برابر بحران ها مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدل یکپارچه ، سامانه امنیت الکترونیک ، مدیریت بحران ، معماری سرویس گرا ، امنیت تطبیقی ، قابلیت همکاری ، بحران های سایبر- فیزیکی.