پایش هوشمند مراحل ترمیم زخم با استفاده از بیوسنسور هیبریدی هیدروژل-گرافن

زخم های مزمن، به ویژه در بیماران مبتلا به دیابت، سالمندان و افراد دارای اختلالات عروقی یا نقص ایمنی، از مهم ترین چالش های درمانی و اقتصادی در نظام سلامت محسوب می شوند. این زخم ها معمولا به دلیل اختلال در روند طبیعی ترمیم، طولانی شدن دوره درمان، افزایش خطر عفونت و تحمیل هزینه های قابل توجه، نیازمند پایش مداوم و دقیق هستند. با این حال روش های ارزیابی کنونی عمدتا بر مشاهده ظاهری، معاینات دوره ای و قضاوت بالینی تکیه دارند و به دلیل نبود داده های پیوسته از وضعیت فیزیولوژیک و بیوشیمیایی بستر زخم، امکان شناسایی زودهنگام تغییرات بحرانی و مداخله به موقع را محدود می سازند. در سال های اخیر، توسعه بیوسنسورهای پوشیدنی مبتنی بر نانوکامپوزیت ها، به ویژه سامانه های هیبریدی هیدروژل-گرافن، افق جدیدی را برای مدیریت هوشمند زخم ایجاد کرده است. این مواد به واسطه زیست سازگاری، انعطاف پذیری مکانیکی، ظرفیت بالای جذب اگزودا، رسانایی الکتریکی مطلوب و سطح ویژه زیاد، بستری مناسب برای طراحی حسگرهای پایدار و حساس به شمار می روند. چنین سامانه هایی می توانند پارامترهای کلیدی مرتبط با روند ترمیم، از جمله pH، دما، غلظت گلوکز، رطوبت و سایر شاخص های زیستی را به صورت مستمر و غیرتهاجمی پایش کنند. ادغام این فناوری ها در مدیریت زخم، ظرفیت قابل توجهی برای ارتقاء دقت پایش، تسهیل تصمیم گیری بالینی، شخصی سازی درمان، تشخیص زودهنگام عفونت و در نهایت تسریع روند ترمیم و کاهش عوارض جانبی دارد.

کلیدواژه ها:

بیوسنسورهای پوشیدنی ، هیدروژل گرافن ، زخم های مزمن ، نانوکامپوزیت های هیدروژلی