چارچوب مفهومی- تحلیلی برای حکمرانی تاب آور به عنوان زیرساخت استراتژیک در سازمان های پیچیده

تحریم های اقتصادی به عنوان یکی از چالش های اساسی پیش روی کشورها، به ویژه در جوامعی که وابستگی بالایی به منابع خارجی دارند، تاثیرات گسترده ای بر پایداری اقتصادی، اجتماعی و سازمانی برجای می گذارند. در چنین شرایطی، تاب آوری به عنوان یک توانمندی استراتژیک، امکان تطبیق پذیری و حفظ ثبات را برای سازمان ها و نهادهای اقتصادی فراهم می آورد. این مقاله علمی- پژوهشی با تمرکز بر پیوند مفهومی و عملی حکمرانی تاب آور و مدیریت استراتژیک در سازمان های پیچیده، چارچوبی پیشنهادی ارائه می کند که در آن حکمرانی تاب آور به عنوان « زیرساخت نهادی و تصمیم گیری» برای ادغام چابکی، یادگیری سازمانی، شفافیت، حکمرانی داده، تاب آوری مالی/ منابع و حکمرانی ریسک عمل می کند. روش پژوهش کیفی- مروری است و با استناد به ادبیات تاب آوری، حکمرانی انطباقی، مدیریت استراتژیک و حکمرانی ریسک شکل گرفته است. یافته ها نشان می دهد که کاربست اصول حکمرانی تاب آور مستلزم طراحی سازوکارهای حلقه بازخورد، تعریف شاخص های KRI/KPI و معیارهای تحقق استراتژی، و نیز مدیریت تعارض منافع و داده محوری است. پیامد مورد انتظار، افزایش توان سازمان برای پیش بینی، مقاومت، بازیابی وبازآفرینی ظرفیت های استراتژیک در مواجهه با اختلالات است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی تاب آور ، مدیریت استراتژیک ، تاب آوری سازمانی ، حکمرانی ریسک ، حکمرانی انطباقی