مدیریت انتقال فناوری و دانش در توسعه سیستم های جنگی ایران

انتقال فناوری و دانش در توسعه سیستم های جنگی ایران به عنوان یکی از ارکان اساسی استراتژی امنیتی و صنعتی کشور،اهمیت ویژه ای در عصر تحولات جهانی و تحریم های اقتصادی دارد.این پژوهش بارویکرد توصیفی- تحلیلی، به بررسی مکانیسم های انتقال فناوری،چالش های ساختاری و نوآوری در حوزه دفاعی می پردازد.دراین میان، نقش موسسات پژوهشی،دانشگاه ها، سازمان های صنعتی دفاعی و سیاست گذاری های ملی در ارتقای ظرفیت های داخلی مورد توجه قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهند که با وجود پیشرفت های قابل توجه در حوزه موشکی، رادار، سیستم های دفاع هوایی و نانوفناوری، هنوز موانعی چون وابستگی به ورودی های خارجی،کمبود سرمایه گذاری پایدار، ناهمگونی در سیاست گذاری ها و ضعف در انتقال دانش از محیط آکادمیک به صنعت وجود دارد. همچنین، تفاوت سطح آمادگی فناوری های مختلف (TRL) در بخش دفاعی از یک سو، و نیاز فوری به تولید موتورهای جت، سیستم های هوش مصنوعی نظامی و تجهیزات هوایی پیشرفته از سوی دیگر، فضایی را برای تمرکز بیشتر بر روی اولویت های فناورانه شکل می دهد. این مقاله با استفاده از روش تحلیل SWOT و مطالعات موردی، به شناسایی نقاط قوت، ضعف، فرصت ها و تهدیدات در زنجیره انتقال فناوری در سیستم های جنگی می پردازد و پیشنهاداتی برای تقویت سیستم ابزاری، ارتقای ظرفیت انسانی و ایجاد شبکه های تولید-پژوهش ارائه می دهد. در نهایت، تاکید بر «خودکفایی هوشمند» به عنوان مفهومی جامع تر از خودکفایی ساده، به عنوان چارچوبی برای توسعه پایدار سیستم های جنگی در ایران مطرح می شود.

کلیدواژه ها:

انتقال فناوری ، سیستم های جنگی ، خودکفایی دفاعی ، نوآوری نظامی ، ظرفیت های داخلی