ارائه چارچوبی در مدیریت منابع انسانی برای پیش بینی تمایل به ترک خدمت نیروهای دانشی در سازمان های نوآور با رویکرد فراترکیب

در سازمان های نوآور، نیروهای دانشی به عنوان دارایی های راهبردی و محرک اصلی خلق، انتقال و به کارگیری دانش، نقشی اساسی در حفظ و توسعه مزیت رقابتی ایفا می کنند. ازاین رو، تمایل به ترک خدمت در این گروه می تواند پیامدهایی همچون از دست رفتن دانش ضمنی، افزایش هزینه های جذب و آموزش و کاهش توان نوآوری سازمان را به دنبال داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف ارائه چارچوبی نوآورانه در مدیریت منابع انسانی برای پیش بینی تمایل به ترک خدمت نیروهای دانشی در سازمان های نوآور انجام شده است. بدین منظور، با بهره گیری از رویکرد فراترکیب کیفی، ابعاد و مولفه های موثر بر تمایل به ترک خدمت شناسایی شد. در فرایند جست وجوی نظام مند در پایگاه های علمی معتبر ۵۳۰ مطالعه، در نهایت ۳۱ مقاله واجد شرایط انتخاب و متون آن ها کدگذاری گردید. ترکیب یافته ها با روش تحلیل مضمون به استخراج ۱۳ بعد کلان و ۳۶ مولفه فرعی انجامید که ساختار چندوجهی تمایل به ترک خدمت نیروهای دانشی را تبیین می کنند. از معیارهای چهارگانه لینکلن و گوبا برای اعتبارسنجی پژوهش استفاده شد. این چارچوب در پژوهش مادر، به عنوان مبنای مهندسی ویژگی ها و طراحی متغیرهای ورودی، در کنار مجموعه ای از الگوریتم های یادگیری ماشین برای پیش بینی تمایل به ترک خدمت نیروهای دانشی به کار گرفته شده است. بر این اساس، یافته های پژوهش ضمن غنی سازی ادبیات نظری، زمینه توسعه سامانه های تحلیلی و تصمیم یار در حوزه مدیریت منابع انسانی داده محور را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

نیروی دانشی ، تمایل به ترک خدمت ، سازمان نوآور ، فراترکیب ، یادگیری ماشین