چارچوب پیش بینی عملکرد نیروهای دانشی متقاضی استخدام در سازمان های نوآور: رویکردی مبتنی بر فراترکیب و دلفی

با گسترش اقتصاد دانش بنیان و افزایش نقش نیروهای دانشی در خلق ارزش و نوآوری، پیش بینی عملکرد آنان در مراحل اولیه جذب و استخدام به یکی از چالش های محوری مدیریت منابع انسانی تبدیل شده است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی و تبیین ابعاد و مولفه های کلیدی پیش بینی عملکرد نیروهای دانشی متقاضی استخدام و ارائه چارچوبی تلفیقی برای بهبود دقت تصمیم گیری های استخدامی در سازمان های نوآور است. این پژوهش با رویکرد کیفی–تلفیقی و در دو مرحله انجام شد. در مرحله نخست، با بهره گیری از روش فراترکیب و مرور نظام مند ۳۱ مطالعه علمی بین المللی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵، ابعاد و مولفه های اثرگذار بر عملکرد نیروهای دانشی استخراج و بر اساس تحلیل مضمون سامان دهی گردید. در مرحله دوم، چارچوب مفهومی استخراج شده از طریق روش دلفی دومرحله ای و با مشارکت ۱۰ خبره در حوزه های مدیریت منابع انسانی و تحلیل داده ها اعتبارسنجی شد. نتایج آزمون فریدمن (χ²(۲۹)=۱۴۵.۲, p<۰.۰۰۱) و ضریب توافق کندال (W=۰.۷۵) نشان دهنده اجماع قوی خبرگان بر اهمیت و تناسب ۳۰ زیرمولفه شناسایی شده است. یافته ها بیانگر آن است که عملکرد نیروهای دانشی پدیده ای چندبعدی بوده و تنها از طریق تلفیق داده های رفتاری و شناختی، ویژگی های فردی و قضاوت انسانی با تحلیل های داده محور می توان به پیش بینی دقیق تر آن دست یافت. نوآوری پژوهش در ارائه چارچوبی شواهد محور و کاربردی نهفته است که می تواند مبنای طراحی سامانه های هوشمند استخدام در سازمان های دانش بنیان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی ، نیروی دانشی ، پیش بینی عملکرد ، سازمان های نوآور ، فراترکیب