شناسایی عوامل ریسک در واسطه گری نوآوری باز مبتنی بر جمع سپاری

پارادایم نوآوری باز و چالش های بهره گیری از آن فرصتی برای ظهور و رشد فزاینده واسطه های نوآوری باز، به عنوان یکی از بازیگران پشتیبان و تسهیل گر این فضا، خلق کرده است. اما ادبیات این حوزه، باوجود تاکیدداشتن بر اهمیت روزافزون این واسطه ها، به بررسی ریسک های پیش روی آنها توجه کافی نداشته است. بر اساس این نیاز، پژوهش حاضر در پی شناسایی ریسک هایی که واسطه های نوآوری باز در مسیر ارائه خدمات خود با آن مواجه هستند بوده است. به این منظور در یک طرح مطالعه چند موردی اکتشافی، شش واسطه نوآوری باز از طریق انجام مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با افراد خبره و آگاه فعال در آنها مورد بررسی قرار گرفته اند. در ادامه نیز با استفاده از تحلیل مضمون، داده های به دست آمده مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفته که در پی آن، یک دسته بندی جامع از ریسک هایی که این واسطه ها (به ویژه طی مراحل مختلف فرایند یک پروژه واسطه گری مبتنی بر جمع سپاری) با آن مواجه هستند حاصل شده است. این دسته بندی شامل ریسک های برخاسته از محیط واسطه گری، شکل گیری همکاری با موکل(جوینده یا صاحب نیاز/مساله)، آماده سازی نیاز/مساله، جست و جوی راه حل (فراخوان باز یا همه فرستی)، مشارکت کنندگان، مشارکت ها (راه حل، ایده و...)، ارزیابی مشارکت ها، ماهیت واسطه گری و عوامل درونی واسطه است. نهایتا نیز کارکردهای علمی و حرفه ای نتایج پژوهش بیان گردیده و همچنین مسیرهایی برای تحقیقات آتی حول واسطه ها و ریسک های پیش روی آنها معرفی شده است.

کلیدواژه ها:

واسطه نوآوری ، کارگزار نوآوری ، انتقال فناوری ، حل مساله ، خرد جمعی ، مسابقه نوآوری ، نظام نوآوری