تاملی بر پدیده نوآوری نمادین؛ تهدیدی پنهان در راستای تحقق پایداری سازمان

نوآوری نمادین می تواند سازمان را در معرض بحران های اعتبار و عملکرد قرار دهد، چرا که فاصله بین ظاهر و باطن سازمان افزایش می یابد و این امر به تدریج اثرات منفی خود را نشان می دهد. پژوهش کنونی با هدف شناسایی و تحلیل پیامدهای منفی و راه کارهای مقابله با نوآوری نمادین در صنعت بانکداری انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، آمیخته (کیفی- کمی) است. جامعه آماری پژوهش را مدیران ارشد بانک و استادان دانشگاه تشکیل می دهند که براساس روش نمونه گیری هدفمند و اصل اشباع نظری، تعداد ۱۷ نفر به عنوان اعضای نمونه انتخاب شدند. در بخش کیفی، داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با خبرگان گردآوری و با استفاده از تحلیل مضمون در نرم افزار MAXQDA تحلیل شدند و پیامدها و راه کارهای مقابله با نوآوری نمادین در صنعت بانکداری شناسایی شد. از طرفی در بخش کمی داده ها با استفاده از پرسش نامه محقق ساخته گردآوری و از نقشه شناختی فازی برای تحلیل روابط علی و اولویت بندی عوامل بهره گرفته شد. یافته ها حکایت از آن دارد که با کمک تحلیل مضمون، پانزده عامل به عنوان پیامدهای نوآوری نمادین و همچنین دوازده عامل به عنوان راه کارهای مقابله با نوآوری نمادین در صنعت بانکداری شناسایی شدند. از طرفی نتایج نشان می دهد که فرسایش سرمایه اجتماعی، ایجاد توهم نوآوری، کاهش توان رقابتی، فرسایش فرهنگ سازمانی، انسداد نوآوری و کاهش پایداری سازمان به ترتیب مهم ترین پیامدهای نوآوری نمادین هستند. همچنین تشویق به نوآوری باز، ترویج فرهنگ نوآوری، حکمرانی نوآوری واقع گرا، تحلیل کلان داده مبتنی بر بلاک چین و پرورش تفکر انتقادی به ترتیب مهم ترین راه کارهای مقابله با نوآوری نمادین در صنعت بانکداری می باشند.

کلیدواژه ها:

نوآوری نمادین ، توهم نوآوری ، انسداد نوآوری ، کاهش پایداری ، صنعت بانکداری