بررسی وضعیت عوامل موثر بر رابطه استاد- دانشجو و رابطه آن با خودکارآمدی تحصیلی در دانشجویان علوم پزشکی زابل در سال ۱۴۰۴

مقدمه: ارتباط محور اصلی زندگی اجتماعی افراد است و مهارت های ارتباطی مهمترین راهبرد به سوی موفقیت و بخش مهمی از فعالیت های اساتید را تشکیل می دهد.  مطالعه حاضر با هدف بررسی بررسی وضعیت عوامل موثر بر رابطه استاد- دانشجو و رابطه آن با خودکارآمدی تحصیلی در دانشجویان علوم پزشکی زابل در سال ۱۴۰۴انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مقطعی توصیفی-تحلیلی که در سال ۱۴۰۴ انجام شد، ۲۳۰ دانشجو از دانشگاه علوم پزشکی زابل بصورت نمونه گیری طبقه ای وارد مطالعه شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه سه قسمتی اطلاعات دموگرافیک، ارتباط استاد – دانشجو و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی اون و فرامن جمع آوری شد و با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل و وان وی آنوا و ضریب همبستگی پیرسون و با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۱۸ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: میانگین نمره رابطه استاد-دانشجو (۱۰/۲۰ ± ۷۸/۱۳۵) و خودکارآمدی تحصیلی (۸۳/۱۶±۰۳/۱۰۹) گزارش شد. ضریب همبستگی پیرسون نشان دهنده ارتباط مثبت و معنادار بین دو متغیر بود (r=۰.۳۵۸, p<۰.۰۰۱). مهم ترین عوامل موثر در رابطه، فن بیان و تسلط علمی اساتید بودند. متغیرهای جمعیت شناختی مورد بررسی تاثیر معناداری بر کیفیت رابطه استاد و دانشجو نداشتند (p>۰.۰۵). نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که کیفیت بین رابطه استاد – دانشجو مستقل از ویژگی های فردی دانشجویان، نقش کلیدی در ابعاد مختلف توانمندی از جمله خودکار آمدی تحصیلی آن ها ایفا می کند و به نظر می رسد عوامل ارتباطی در بهبود وضعیت تحصیلی دانشجویان یک استراتژی همگانی و کم هزینه برای ارتقای توانمندی های چندبعدی دانشجویان محسوب شود.

کلیدواژه ها:

Student-professor relationship ، Academic self-efficacy ، Students ، Medical sciences ، رابطه استاد-دانشجو ، خودکارآمدی تحصیلی ، دانشجویان ، علوم پزشکی