بررسی رابطه خودکارآمدی و تمایل به افکار خودکشی با میانجی استرس شغلی در دستیاران پزشکی علوم پزشکی گیلان

مقدمه: دستیاران پزشکی به دلیل فشارهای بالای شغلی و آموزشی در معرض استرس شغلی و پیامدهای روان شناختی از جمله افکار خودکشی قرار دارند و خودکارآمدی می تواند نقش محافظتی مهمی در این میان ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودکارآمدی با تمایل به افکار خودکشی با نقش میانجی استرس شغلی در دستیاران پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گیلان انجام شد. روش بررسی: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دستیاران پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گیلان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۱۳۱ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس ، پرسشنامه استرس شغلی اسیپو  و مقیاس تمایل به افکار خودکشی بک  بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۶ تحلیل شدند. نتایچ: ویژگی های دموگرافیک ۱۳۱ نفر از دستیاران پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گیلان نشان داد که از نظر جنسیتی، ۷۸ نفر (۵/۵۹ درصد) زن، ۵/۴۰ درصد متاهل، ۸/۴۵ درصد ۳۱ تا ۳۵ سال، بیشترین شرکت کنندگان با ۱/۱۹ درصد از رشته قلب  و کمترین رشته ها با فراوانی ۳/۵ درصد مربوط به ارتوپدی و جراحی مغز و اعصاب بودند . همچنین یافته ها نشان داد خودکارآمدی رابطه منفی و معناداری با تمایل به افکار خودکشی دارد، در حالی که استرس شغلی رابطه مثبت و معناداری با آن نشان داد (۰۱/۰>p). نتیجه گیری: در مجموع، نتایج پژوهش حاکی از آن است که افزایش خودکارآمدی از طریق کاهش استرس شغلی می تواند نقش مهمی در کاهش تمایل به افکار خودکشی در دستیاران پزشکی ایفا کند. بر این اساس، پیشنهاد می شود برنامه های مداخله ای و سیاست گذاری های حمایتی در نظام آموزش پزشکی با تمرکز بر کاهش استرس شغلی و تقویت منابع روان شناختی فردی طراحی و اجرا شوند.

کلیدواژه ها:

Self-efficacy ، Job Stress ، Suicidal Ideation ، Medical Residents ، خودکارآمدی ، استرس شغلی ، تمایل به افکار خودکشی ، دستیاران پزشکی