بررسی تطبیقی دیدگاه قرآن و علم کیهان شناسی درباره ماهیت و خلقت نخست کیهان (با تاکید بر آراء تفسیری علامه جوادی آملی در تفسیر تسنیم)

در قرآن کریم آیاتی به چشم می خورد که ادعا می شود ماهیت و خلقت نخست کیهان و کائنات را گزارش می نمایند. مفهوم برخی از این آیات متعلق به خلقت نخست کیهان، با توجه به نظریه جدید علم کیهان شناسی (نظریه انفجار بزرگ) بسیار روشن تر از زمان گذشته به دست می آید. این نظریه، ماهیت و خلقت نخست کیهان و جهان را توده واحد عظیمی مشتمل بر بخار و گاز سوزان میداند که بر اثر انفجارات درونی و حرکت، تدریجا تجزیه شد و کواکب و ستاره ها از جمله منظومه شمسی و کره زمین و دیگر سیارات و کرات پدید آمده اند. اگرچه این نظریه در ابتدای قرن بیستم میلادی مطرح شد، ولی قرآن کریم ۱۴۰۰ سال قبل در پرتو سه کلمه: «دخان»، «رتق» و «فتق» از حقیقت نظریه مزبور پرده برداشته که همین نکته می تواند اعتقاد به وحیانی بودن متن قرآن را راسخ تر نماید. پژوهش حاضر با روش توصیفی – تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانه ای، مفهوم و مفاد هر سه کلمه مزبور را از منظر بیانات تفسیری علامه جوادی آملی بررسی نموده و به این نتیجه دست یافته است که معظم له در تفسیرش تسنیم مفهوم هر سه واژه را اشاره قطعی به ماهیت و خلقت نخست کیهان و جهان دانسته و مفاد آنها را کاملا مساوی با نظریه انفجار بزرگ درباره ماهیت و خلقت نخست کیهان تفسیر نموده است.

کلیدواژه ها:

نظریه انفجار بزرگ ، خلقت کیهان ، رتق و فتق ، تفسیر تسنیم