بازخوانی انتقادی قرآن در عرفان های نوظهور در پرتو مبانی علامه طباطبایی

هدف پژوهش حاضر، ارائه یک نقد نظام مند بر کتاب «معجزه شکرگزاری» بر پایه میزان های سه گانه شریعت، عقل و ولایت نزد علامه است. این پژوهش با روش تحلیل انتقادی در دو مرحله انجام شده است: نخست، متن کتاب «معجزه شکرگزاری» در سه محور شریعت، عقل و ولایت طبقه بندی شده سپس هر واحد معنایی با مبانی علامه نقد و تحلیل شده است. نوآوری پژوهش در ارائه الگوی تحلیلی سه بعدی است که به نقد عرفان های نوظهور در پرتو آراء علامه طباطبایی می پردازد، مکانیزم های سکولارسازی مفاهیم دینی را در گفتمان توسعه فردی آشکار می سازد و نسبت میان عرفان حقیقی و روان شناسی مثبت نگر را تبیین می کند. یافته ها نشان می دهد کتاب مورد مطالعه در هر سه میزان دچار انحراف است: شریعت را به «احساس مثبت» تقلیل می دهد و با نگاهی تسامحی، ترک واجب یا ارتکاب محرم را مانع جذب ثروت نمی داند؛ قانون «هرچه باور کنی دریافت می کنی» را بدون سند عقلی یا نقلی عرضه می کند؛ شکر را نه به خدا بلکه به «کائنات» یا «فرکانس کیهان» عرضه می دارد و بدین سان ولایت را حذف می کند. نتیجه کلی آن است که شکر ترسیم شده در این اثر، از منظر علامه، نه تنها شکر حقیقی نیست بلکه مصداق «شرک خفی» و «ضلال مبین» است.

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، علامه طباطبایی ، معجزه شکرگزاری ، شریعت ، عقل ، ولایت ، عرفان های نوظهور