عنصر عشق در سنت هندویی با نظر به طریقه عرفانی بائول های بنگال

از مهمترین طریقه های نجات در سنت هندویی طریق عشق است. در این سنت از دو اصطلاح کامه و بهکتی برای بیان عشق جسمانی و الهی استفاده می کنند. یکی از ویژگی های مهم طریقه عرفانی بائول ها، تاکید بیش از حد آنها بر عنصر عشق است. به عبارت بهتر، عشق شیوه مذهبی اصلی بائولهای بنگال و محور توجه آنهاست. چنانکه برخی پیدایش بائول ها را به سبب این عنصر عشق می دانند. این نوشتار، به روش توصیفی – تحلیلی، و با هدف بررسی عنصر عشق در طریقه عرفانی بائولها صورت گرفته است. عشق بزرگ و شدیدی که بائول از آن می سراید خطاب به معشوق و محبوبی الهی است که در باطنی ترین اعماق قلبش ساکن است. در اشعار و ترانه های بائول ها از این معشوق با عناوین متعددی یاد شده است که مشهورترین آنها، مونر منوش یا «اهل دل» می باشد که جایگاهش در بدن و قلب انسان است. یافته های حاصل از این تحقیق نشان می دهد که در این طریقه به عشق جسمانی و الهی توجهی ویژه ای می شود. آنها همانند، تنترهها، معتقدند که ابزار تجربه عشق الهی از طریق عشق انسانی است؛ از طریق پیوند صورتهای جسمانی زن و مرد است که می توان به ماهیت الهی آن دست یافت. در طریق بائولها همه مردان و زنان تجلی فیزیکی اصول هستی شناختی کرشنه و رادا هستند. آنها بر این باورند که معشوق حقیقی در درون انسان است، بنابراین انسان باید او را در دل خود جستجو کند، نه اینکه برای یافتن او از جایی به جای دیگر پرسه بزند. تنها حجاب نازک توهم و مایا انسان را از شناخت معشوق حقیقی باز می دارد و با اینکه نزدیک به آن است، آن را دور جلوه می دهد. از اینرو تمرین معنوی یا سادنه بائول ها صرفا شکوفایی این حضور دائمی خداوند است که در سایه آن انسانی الوهی می شود و جیون موکتی یکی از راهای نیل به آن است.

کلیدواژه ها:

'Baul' ، ' Love' ، 'Kāma' ، 'Bhakti ، 'Moner manush(The Man of My Heart)'