تحلیل انتقادی بحران فساد و عدم شفافیت اقتصادی در ایران با تمرکز بر بروکراسی اداری ،رسانه ایی و شهروندی

فساد در حکم سرطان ویرانگر برای نظم سیاسی و از جدی ترین چالش های مشروعیت حکومت هاست. پژوهش با روش کیفی و تحلیلی–تبیینی علت یابانه از منظر جامعه شناختی سیاسی و با محوریت مدل «حکمرانی خوب در مقابل بد» در دو سطح (ساختار حکومتی و کنشگران مدنی–رسانه ای) انجام شده است. دو پرسش محوری مطرح است دو پرسش محوری مطرح است: عوامل استمرار فساد۰ چیست و پیامدهای سیاسی آن کدام است؟ متغیرهای مستقل (فرضیه ی پژوهش) عبارت اند از: بوروکراسی سیاست زده، کم کارآمد و نامستقل؛ کیفیت پایین نهادی و مقررات؛ سازوکارهای نظارتی نامستقل و سیاست زده؛ محدودیت های رسانه ای و عدم آزادی بیان و اطلاعات همراه با رانت های اطلاعاتی؛ عدم استقلال جامعه ی مدنی؛ و استمرار تصدی گری دولت در اقتصاد. یافته ها همه ی اجزای فرضیه را تایید می کند: فساد به طور نسبی نهادینه شده و به بحران مقبولیت عملکردی انجامیده است؛ فساد از نیمه ی دوم دهه ی ۱۳۹۰ به عامل اعتراضات و مطالبه ی شفافیت و عدالت تبدیل شده است.

کلیدواژه ها:

ایران ، فساد اقتصادی ، سازوکارهای نظارتی ، رسانه ای و شهروندی