هم فرگشت سازمانی در شرایط عدم قطعیت و بحران: تبیین نقش یادگیری سازمانی، سازگاری و تاب آوری در بقا و بازآفرینی سازمان

سازمان ها در محیط های پرتلاطم و نامطمئن برای حفظ بقا و دستیابی به توسعه پایدار، ناگزیر از بازتنظیم مستمر سازوکارهای درونی خود هستند. در چنین بستری، هم فرگشت سازمانی به عنوان فرایندی تعاملی و دوسویه میان سازمان و محیط، امکان تبیین تغییرات تدریجی، انطباقی و تکاملی را فراهم می سازد. پژوهش حاضر با رویکرد مروری-تحلیلی و بر پایه تحلیل مفهومی، تحلیل تطبیقی ادبیات و استنتاج نظری، نقش یادگیری سازمانی، سازگاری و تاب آوری را در تداوم فرایند هم فرگشت سازمانی در شرایط عدم قطعیت و بحران بررسی می کند. تحلیل مفهومی حاضر نشان می دهد که رابطه میان این سه مفهوم را نمی توان به صورت خطی تبیین کرد؛ بلکه آن ها در یک چرخه چندسطحی (شناختی، عملیاتی، راهبردی و محیطی) عمل می کنند که در آن یادگیری به عنوان مکانیسم شناختی، سازگاری به عنوان مکانیسم ترجمه دانش به تغییر عملیاتی، و تاب آوری به عنوان مکانیسم تبدیل بقا به بازآفرینی عمل می کنند. مقاله پنج گزاره نظری قابل آزمون ارائه می دهد و چارچوبی مفهومی برای مطالعه سازمان ها در محیط های پویا و بحران پذیر فراهم می سازد. دلالت های مدیریتی و راه های پیشنهادی برای پژوهش های تجربی آینده نیز بحث شده اند.

کلیدواژه ها:

هم فرگشت سازمانی ، عدم قطعیت ، بحران ، سازگاری سازمانی ، یادگیری سازمانی ، تاب آوری ، قابلیت های پویا.