ادبیات دیجیتال و تحول در پارادایم های آموزش زبان فارسی: گذار از متون چاپی به برنامه درسی تعاملی

ظهور ادبیات دیجیتال، ماهیت خواندن و نوشتن را در عصر حاضر دگرگون کرده است. این پژوهش با هدف واکاوی تاثیر ادبیات دیجیتال بر تغییرات برنامه درسی آموزش زبان فارسی انجام شده است. روش پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی و از نوع مرور نظام مند (Systematic Review) است که با بررسی اسناد بالادستی و متون نظری حوزه آموزش زبان انجام گرفته است. یافته ها نشان می دهد که ادبیات دیجیتال با استفاده از ویژگی هایی نظیر چندرسانه ای بودن، تعاملی بودن (Interactivity) و فرامتنیت (Hypertextuality)، جایگاه متن خطی سنتی را به چالش کشیده است. در برنامه درسی آموزش زبان فارسی، این تغییرات نیازمند گذار از رویکرد «زبان آموزی مکانیکی» به «سواد دیجیتال-ادبی» است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که برای انطباق با این تحولات، برنامه درسی باید از حالت ایستا به پویا تغییر یابد و مهارت های نقد متون دیجیتال، خلق ادبیات تعاملی و آشنایی با زیبایی شناسی رایانه ای را در سرفصل های خود بگنجاند. در نهایت، الگویی پیشنهادی برای بازطراحی برنامه درسی ارائه شده است که در آن، جایگاه ادبیات دیجیتال نه به عنوان یک ابزار کمکی، بلکه به عنوان یک محتوای آموزشی اصلی لحاظ شده است.

کلیدواژه ها:

ادبیات دیجیتال ، برنامه درسی ، آموزش زبان فارسی ، سواد دیجیتال ، فرامتنیت.